Ne Le Dis À Personne

Ένα Χιτσκοκικών προδιαγραφών θρίλερ, μοντέρνο στην απόδοσή του αλλά παραδοσιακό στην σύλληψή του, το «Ne Le Dis A Personne» κλείνει το αφιέρωμά μας στην σχέση Κινηματογράφου-Βιβλίου. Ένα θρίλερ καταστάσεων και αγωνίας, όπου οι κεντρικοί χαρακτήρες βρίσκονται εν μέσω γεγονότων που δεν μπορούν να ελέγξουν, το πόνημα του Γάλλου Γκιγιάμ Κανέ προσφέρει δύο σφιχτές ώρες που κυλάνε πανεύκολα.

Η πλοκή της υπόθεσης περιστρέφεται γύρω από τον γιατρό Αλεξάντρ Μπεκ, ο οποίος προσπαθεί να ξαναφτιάξει την ζωή του μετά την άγρια δολοφονία της γυναίκας του από έναν κατα συρροήν δολοφόνο. Οχτώ χρόνια μετά, δείχνει να τα καταφερνει, ώσπου εμπλέκεται σε μια διπλή δολοφονία, με άφθονα στοιχεία εναντίον του, για την οοία όμως δεν έχει ιδέα. Κάποια στιγμή λαμβάνει ένα e-mail το οποίο φαίνεται να έχει σταλεί από την νεκρή γυναίκα του, με ένα βίντεο που την δείχνει ολοζώντανη και μια μικρή φράση σαν κείμενο: «Μην το πεις σε κανέναν». Καθώς ένα πολύπλοκο μυστήριο αρχίζει να ξεδιπλώνεται, ο Αλεξαντρ προσπαθεί όχι μόνο να βρει την λύση του, αλλά και να γλιτώσει τον εαυτό από ένα έγκλημα με το οποίο δεν έχει καμία σχέση.

Βασισμένο στο ομώνυμο μπεστ σελλερ του Χαρλαν Κομπεν – από το οποίο αποκλίνει σε μερικά σημεία αλλά όχι ως προς το κυρίως θέμα του – , η ταινία κινείται αποτελεσματικά στην παράδοση των μυστηριακών θρίλερ της Χιτσκοκικής εποχής του Χόλλυγουντ, αλλά μέσα από ένα Ευρωπαϊκό πρίσμα και χωρίς το φανφαρονικό στυλ της άλλης πλευράς του Ατλαντικού. Πιό «δικό μας» και με μεγαλύτερη έμφαση στους χαρακτήρες, το «Μην Το Πεις Σε Κανέναν» (όπως αποδώθηκε στα ελληνικά) κάνει την δουλειά για την οποία φτιάχτηκε: να αποδώσει ένα δαιδαλώδες μυστήριο με τρόπο κατανοητό και ευκολανάγνωστο για τον θεατή, χωρίς να κουράζει. Εύσημα μπορούν να αποδωθούν στον σκηνοθέτη, αλλά και στους πρωταγωνιστές, κυρίως στον Φρανσουά Κλουζέτ – τον οποίον απολαύσαμε στους καλοκαιρινούς «Άθικτους» – ο οποίος κρατάει θαυμάσια τον ρόλο του γιατρού Αλεξάντρ.

To «Μην Το Πεις Σε Κανέναν» δεν είναι το αριστούργημα που θα φιγουράρει στο μέλλον σαν «κλασικό» – αν και σάρωσε τα Σεζάρ, τα αντίστοιχα Γαλλικά Όσκαρ – αλλά, σε τελική ανάλυση, ποιός νοιάζεται; Η κινηματογραφική αξία μιας ταινίας αποδεικνύεται μέσα από την αντοχή της στον χρόνο, αλλά και από το κατά πόσο αγγίζει τον θεατή και πόσο βαθιά. Δεν ξέρουμε πόσο αντέχει η συγκεκριμένη αλλά, τους λάτρεις μιας καλοφτιαγμένης ταινίας, σίγουρα τους αγγίζει και με το παραπάνω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: