Ne Le Dis À Personne

Ένα Χιτσκοκικών προδιαγραφών θρίλερ, μοντέρνο στην απόδοσή του αλλά παραδοσιακό στην σύλληψή του, το «Ne Le Dis A Personne» κλείνει το αφιέρωμά μας στην σχέση Κινηματογράφου-Βιβλίου. Ένα θρίλερ καταστάσεων και αγωνίας, όπου οι κεντρικοί χαρακτήρες βρίσκονται εν μέσω γεγονότων που δεν μπορούν να ελέγξουν, το πόνημα του Γάλλου Γκιγιάμ Κανέ προσφέρει δύο σφιχτές ώρες που κυλάνε πανεύκολα.

Η πλοκή της υπόθεσης περιστρέφεται γύρω από τον γιατρό Αλεξάντρ Μπεκ, ο οποίος προσπαθεί να ξαναφτιάξει την ζωή του μετά την άγρια δολοφονία της γυναίκας του από έναν κατα συρροήν δολοφόνο. Οχτώ χρόνια μετά, δείχνει να τα καταφερνει, ώσπου εμπλέκεται σε μια διπλή δολοφονία, με άφθονα στοιχεία εναντίον του, για την οοία όμως δεν έχει ιδέα. Κάποια στιγμή λαμβάνει ένα e-mail το οποίο φαίνεται να έχει σταλεί από την νεκρή γυναίκα του, με ένα βίντεο που την δείχνει ολοζώντανη και μια μικρή φράση σαν κείμενο: «Μην το πεις σε κανέναν». Καθώς ένα πολύπλοκο μυστήριο αρχίζει να ξεδιπλώνεται, ο Αλεξαντρ προσπαθεί όχι μόνο να βρει την λύση του, αλλά και να γλιτώσει τον εαυτό από ένα έγκλημα με το οποίο δεν έχει καμία σχέση.

Βασισμένο στο ομώνυμο μπεστ σελλερ του Χαρλαν Κομπεν – από το οποίο αποκλίνει σε μερικά σημεία αλλά όχι ως προς το κυρίως θέμα του – , η ταινία κινείται αποτελεσματικά στην παράδοση των μυστηριακών θρίλερ της Χιτσκοκικής εποχής του Χόλλυγουντ, αλλά μέσα από ένα Ευρωπαϊκό πρίσμα και χωρίς το φανφαρονικό στυλ της άλλης πλευράς του Ατλαντικού. Πιό «δικό μας» και με μεγαλύτερη έμφαση στους χαρακτήρες, το «Μην Το Πεις Σε Κανέναν» (όπως αποδώθηκε στα ελληνικά) κάνει την δουλειά για την οποία φτιάχτηκε: να αποδώσει ένα δαιδαλώδες μυστήριο με τρόπο κατανοητό και ευκολανάγνωστο για τον θεατή, χωρίς να κουράζει. Εύσημα μπορούν να αποδωθούν στον σκηνοθέτη, αλλά και στους πρωταγωνιστές, κυρίως στον Φρανσουά Κλουζέτ – τον οποίον απολαύσαμε στους καλοκαιρινούς «Άθικτους» – ο οποίος κρατάει θαυμάσια τον ρόλο του γιατρού Αλεξάντρ.

To «Μην Το Πεις Σε Κανέναν» δεν είναι το αριστούργημα που θα φιγουράρει στο μέλλον σαν «κλασικό» – αν και σάρωσε τα Σεζάρ, τα αντίστοιχα Γαλλικά Όσκαρ – αλλά, σε τελική ανάλυση, ποιός νοιάζεται; Η κινηματογραφική αξία μιας ταινίας αποδεικνύεται μέσα από την αντοχή της στον χρόνο, αλλά και από το κατά πόσο αγγίζει τον θεατή και πόσο βαθιά. Δεν ξέρουμε πόσο αντέχει η συγκεκριμένη αλλά, τους λάτρεις μιας καλοφτιαγμένης ταινίας, σίγουρα τους αγγίζει και με το παραπάνω.

Προβολή: El Secreto De Sus Ojos – Το Μυστικό στα Μάτια της

1279190760338_1baae0b776175f6a7d09c26d638622e9

Ένα συγκλονιστικό θρίλερ, από αυτά που μένουν στο μυαλό για πολύ καιρό, σαν μια εμμονή από την οποία δεν μπορείς να ξεφύγεις όσο κι αν προσπαθείς, το «Μυστικό Στα Μάτια Της» του Χουάν Καμπανέλα δένει αριστοτεχνικά μια ερωτική ιστορία και ένα αξεδιάλυντο μυστήριο, φεύγει από τα Όσκαρ με το αγαλματίδιο Ξενόγλωσσης Ταινίας υπό μάλης και γράφει την δική του ιστορία. Η προβολή της θα γίνει στις 20:30 το βράδυ, την Δευτέρα 20 Ιανουαρίου, στην αίθουσα προβολών του Κωνσταντινείου Πνευματικού Κέντρου.

Προβολή : The Name Of The Rose – Το Όνομα Του Ρόδου

Για τον Ιανουάριο, η Κινηματογραφική Λέσχη Αταλάντης έχει προετοιμάσει ένα αφιέρωμα στην σχέση μεταξύ Κινηματογράφου και Λογοτεχνίας : Από Το Χαρτί Στο Πανί. Αρχίζουμε με κλασικές επιλογές – κλασική επιλογή τόσο σαν βιβλίο όσο και σαν ταινία. Το «Όνομα Του Ρόδου», βασισμένο στο βιβλίο του Ουμπέρτο Έκο, είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα αστυνομικό θρίλερ: είναι μια σπουδή στην εμμονή, στην ιδεοληψία, στην αναζήτηση της αλήθειας. Την Δευτέρα, 6 Ιανουαρίου, στις 20:30 το βράδυ, η Κινηματογραφική Λέσχη Αταλάντης σας καλεί στην πρεμιέρα του πρώτου αφιερώματος του νέου έτους, στην αίθουσα προβολών του Κωνσταντινείου Πνευματικού Κέντρου.

The Name Of The Rose

Δεν είναι καθόλου εύκολο να μεταφέρεις ένα βιβλίο στην μεγάλη οθόνη, ιδιαίτερα από την στιγμή που το βιβλίο αυτό θεωρείται κλασικό. O Ουμπέρτο Έκο, στην διάρκεια της πολύχρονης συγγραφικής καριέρας του, μας έχει δώσει τουλάχιστον δύο βιβλία που εντάσσονται σ’αυτή την κατηγορία: «Το Εκκρεμές Του Φουκώ» και «Το Όνομα Του Ρόδου». Μόνο το δεύτερο έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο – ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ έκανε μια απόπειρα να συζητήσει με τον Έκο για την μεταφορά του «Εκκρεμούς», αλλά οι συζητήσεις ναυάγησαν. Φήμες θέλουν τον Έκο δυσαρεστημένο με την κινηματογραφική μεταφορά του «Ροδου» αλλά επιτρέψτε μας να διαφωνήσουμε: ένα βιβλίο που θεωρείται κλασικό, μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο σαν μια ταινία που, επίσης, έχει βρει την θέση της στο Πάνθεον των κλασικών ταινιών.

Ιταλία, 14ος αιώνας. Στην καρδιά του Μεσαίωνα. Ο Γουλιέλμος του Μπάσκερβιλ, φραγκισκανός μοναχός, και ο βοηθός του Άντσο του Μελκ, καλούνται σε ένα αββαείο δομινικανών μοναχών για να ερευνήσουν έναν θάνατο που έλαβε χώρα στο μοναστήρι, λίγο πριν ένα σημαντικό θεολογικό συνέδριο. Για να πετύχει στην αποστολή του και να διελευκάνει το μυστήριο του τραγικού αυτού γεγονότος, ο Γουλιέλμος θα χρησιμοποιήσει το αναλυτικό μυαλό του και την ικανότητά του στην συλλογή στοιχείων, πράγμα που θα τον φέρει σε σύγκρουση με τις μεσαιωνικές ιδεολογίες των μοναχών, αλλά και θα τον οδηγήσει στην αποκάλυψη πολύ περισσότερων μυστικών απ’ότι θα μπορούσε να φανταστεί.

Ο Ζαν-Ζακ Ανό είχε πει στον Ουμπέρτο Έκο ότι υπάρχει μόνο ένας σκηνοθέτης που θα μπορούσε να σκηνοθετήσει το «Όνομα Του Ρόδου»: ο ίδιος. Χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια προετοιμασίας, ταξιδιών σε ολόκληρη την Ευρώπη, τέσσερις(!) σεναριογράφοι και ένα ανελέητο κάστινγκ για να βρεθούν οι ηθοποιοί που θα ταίριαζαν στο εμμονοληπτικό όραμα του Γάλλου σκηνοθέτη. Το αποτέλεσμα δικαιώνεται ιστορικά. Η ταινία παραμένει πιστή στο πρωτότυπο – όσο πιστό μπορεί να είναι ένα σενάριο σε ένα βιβλίο το οποίο θεωρείται (και είναι) από τα πιό βαριά και κουραστικά – , η ατμόσφαιρα μεσαιωνικής παρακμής και μυστικισμού βγάζει μάτι χάρη στην εκπληκτική φωτογραφία του «παζολινικού» Τονίνο Ντέλι Κόλι, και οι κεντρικοί πρωταγωνιστές βρίσκονται στα καλύτερά τους και σε ρόλους που τους ταιριάζουν γάντι.
Πέρα από το σταριλίκι της εποχής, ο Σων Κόνερι δίνει μια μεστή ερμηνεία στον κεντρικό ρόλο του Γουλιέλμου, ο νεαρός – τότε – Κρίστιαν Σλέητερ δίνει την καλύτερή του ερμηνεία σε μια καριέρα πλούσια αλλά εντελώς επίπεδη, ενώ ο Φ. Μάρευ Αμπραχαμ, αμέσως μετά το Οσκαρικό «Αμαντέους», είναι απολαυστικός ως Ιεροεξεταστής Βερνάρδος του Γκυ (υπαρκτό πρόσωπο που έστειλε αρκετούς αθώους στην πυρά). Το μάτι, βέβαια, κολλάει στους μοναδικής εμφάνισης (και ασχήμιας!) κομπάρσους, αλλά και στον πολυαγαπημένο μου Ρον Πέρλμαν, εξαιρετικό στον ρόλο του καμπούρη Σαλβατόρε.

Κάποιος που έχει διαβάσει το βιβλίο, μοιραία θα το συγκρίνει με την κινηματογραφική του μεταφορά. Σαν θεατής όμως, ίσως και να επιβάλλεται η αποστασιοποίηση. Σαν ταινία, μπορεί το «Όνομα Του Ρόδου» να χαρακτηριστεί κλασικό; Σ’αυτό δεν θα απαντήσουμε εμείς. Θα απαντήσει ο ίδιος ο θεατής, ο οποίος και επιβαρύνεται με την συγκεκριμένη «ευθύνη»: ή να το αγαπήσει, ή να το μισήσει, ή να το αγνοήσει εντελώς. Από την μεριά μας, το «Όνομα Του Ρόδου» είναι μια ταινία που δεν μπορεί να λείπει από κανένα αφιέρωμα για την σχέση Κινηματογράφου-Λογοτεχνίας, αλλά και από την συλλογή οποιουδήποτε κινηματογραφόφιλου που αγαπάει τον κινηματογράφο ως Τέχνη και όχι ως προϊόν.

Editorial Ιανουαρίου

«Μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις» λέει η γνωστή παροιμία αλλά, όσον αφορά την σχέση βιβλίου-κινηματογράφου, τα πράγματα φαίνεται να αντιστρέφονται. Χίλιες εικόνες αξίζουν όσο μια λέξη τυπωμένη στο χαρτί, χίλιες εικόνες χρειάζονται για να αποδώσουν σωστά τα συναισθήματα, την ατμόσφαιρα, τις ζωές και τις περιπέτειες που μπορεί να ζωντανεύουν μέσα από μια παράγραφο. Η σχέση του κινηματογράφου με το βιβλίο ηταν ανέκαθεν…παράξενη. Μια σχέση αγάπης – μίσους, όπου ο Κινηματογράφος είναι ο σύζυγος που δεν αντέχει άλλο την γυναίκα του, αλλά μέρα με την μέρα διαπιστώνει ότι δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτή.
Από τα πρώτα διστακτικά βήματα της κινούμενης εικόνας, οι δημιουργοί του κινηματογράφου στράφηκαν στο βιβλίο. Ο Ζωρζ Μελιέ στράφηκε στον Ιούλιο Βερν, ο Τζων Φορντ αγκάλιασε στην Αμερικάνικη λογοτεχνία των αρχών του 20ου αιώνα. Το βιβλίο εμπνέει τον κινηματογράφο. Χαρτί και σελλυλόιντ είναι προορισμένα – καταδικασμένα, θαρρείς – να είναι αχώριστα. Το βιβλίο προσφέρει ασφάλεια – όταν οι ιδέες τελειώνουν, όταν το μυαλό αδυνατεί να δημιουργήσει από το τίποτα, στρέφεται στο βιβλίο. Στις ιδέες άλλων, στα όνειρα που έχουν αποτυπωθεί στο χαρτί.
Σκεφτήκαμε πολύ, είναι η αλήθεια, για να καταλήξουμε στο αφιέρωμα του Ιανουαρίου – το πρώτο αφιέρωμα της καινούριας χρονιάς. Υπήρχαν δύο επιλογές: ταινίες που πραγματευονται το βιβλίο, και ταινίες που βασίζονται σε βιβλίο. Συζητήσαμε, διαφωνήσαμε, συμφωνήσαμε, προτείναμε, κουραστήκαμε. Στο τέλος καταλήξαμε κάπου ανάμεσα. Στο «Όνομα Του Ρόδου» το κεντρικό στοιχείο της ιστορίας είναι ένα βιβλίο. Στην «Μίζερυ» του Ρομπ Ράινερ, ένα βιβλίο γίνεται μέσο για την τελική λύτρωση. Στο «Σκάφανδρο Και Η Πεταλούδα», το βιβλίο γίνεται αυτοσκοπός. Ταινίες βασισμένες σε βιβλία, ταινίες που το βιβλίο παίζει καταλυτικό ρόλο στην ιστορία που εκτυλίσσεται στο πανί. Η αλήθεια είναι ότι, με μεγάλη μας λύπη, αφήσαμε κάποιες απ’έξω. Αλλά είναι αργά τώρα. Το μόνο στο οποίο μπορούμε να ελπίζουμε, είναι να κάνουμε για άλλη μια φορά την δουλειά μας: να σας ικανοποιήσουμε, να σας ψυχαγωγήσουμε, αλλά και να σας κάνουμε να σκεφτείτε και να προβληματιστείτε.

Καλή χρονιά σε όλους!