El Laberinto Del Fauno

Καταφεύγει κάποιος στο όνειρο, όταν η πραγματικότητα γύρω του γίνεται αφόρητη. Το όνειρο προσφέρει ελπίδα σωτηρίας, καταφύγιο απ’όσα δεν μπορεί να διαχειριστεί, έναν δρόμο από το σκοτάδι στο φως. Λίγη σημασία έχει αν το όνειρο είναι πλασματικό, κι αν όσα προσφέρει είναι τόσο απτά όσο ο ατμός που γλιστράει γύρω από τα δάχτυλα. Σημασία έχει η διαφυγή. Η πραγματικότητα δεν είναι το ζητούμενο, είναι η φυλακή. Το όνειρο είναι το κλειδί σ’ένα αναπόφευκτο κελί.

Ισπανία, 1944. Ο Ισπανικός Εμφύλιος έχει σχεδόν τελειώσει με νίκη των φασιστικών δυνάμεων του Φράνκο και οι λιγοστοί θύλακες ανταρτών που γλίτωσαν προσπαθούν να επιβιώσουν. Σ’αυτό το σκληρό περιβάλλον, η μικρή Οφηλία μετακομίζει από την πόλη στο δάσος, μαζί με την έγκυο μητέρα της, στο σπίτι του σκληρού Λοχαγού Βιδάλ. Εκεί, ανακαλύπτει έναν παλιό, πέτρινο λαβύρινθο, γεμάτο ονειρικά και φανταστικά πλάσματα που θα δοκιμάσουν τον χαρακτήρα της, την δύναμή της και την φαντασία της.

Οι Ισπανοί έχουν μια μοναδική ματιά για το ονειρικό, και κανείς καλύτερος στον τομέα αυτόν από τον Guillermo Del Torro. Από την πρώτη του κιόλας ταινία, το υποτιμημένο «Kronos» και το εξίσου θαυμάσιο «Devil’s Backbone» ως τα χολυγουντιανά Hellboy και το πρόσφατο «Pacific Rim», ο Del Torro δεν αρκείται στην στεγνή – και, συχνά στυγνή – πραγματικότητα. Είναι ένας σκηνοθέτης του οποίου η φαντασία τρέχει με εκατό χιλιόμετρα την ώρα, ένα αυτοκίνητο που όμως έχει στο τιμόνι έναν πεπειραμένο οδηγό. Στον «Λαβύρινθο Του Πάνα» αυτή η φαντασία βρίσκεται στο απόγειό της. Ολόκληρες μυθολογίες έχουν ξεσηκωθεί και μπλεχτεί μεταξύ τους με άφταστη μαεστρία και, σε συνδυασμό με την σεμιναριακού επιπέδου φωτογραφία του Guillermo Navario, προσφέρουν μια κινηματογραφική εμπειρία προορισμένη να μείνει στην μνήμη και στην ιστορία. Είναι λίγες οι σύγχρονες ταινίες που μπορούν να χαρακτηριστούν άφοβα ως «αριστούργημα», και ο «Λαβύρινθος Του Πάνα» είναι σίγουρα μια από αυτές.
Συνοδοιπόροι σ’αυτό το φανταστικό ταξίδι, οι πρωταγωνιστές της ταινίας δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους, με πρώτον και καλύτερο τον Σέρζι Λόπεζ, ανατριχιαστικό στον ρόλο του Λοχαγού Βιδάλ. Η μικρή Ιβάνα Μπακιέρο διαπρέπει κι αυτή σαν Οφηλία, δίνοντας μια συγκινητική και δυναμική ερμηνεία, ενώ πραγματικός ερμηνευτικός άθλος – κι ας μην φαίνεται με την πρώτη ματιά – είναι ο ρόλος του Φαύνου, ερμηνευμένος αβανταδόρικα από τον Αμερικάνο Νταγκ Τζόουνς, κάτω από βαρύ μακιγιάζ και χωρίς ο ίδιος να ξέρει λέξη Ισπανικά(!). Οι δεύτεροι ρόλοι είναι δεύτεροι μόνο στα χαρτιά, καθώς δεν υπολείπονται καθόλου σε ποιότητα: η μητέρα της Οφηλία, Κάρμεν, δίνεται πανέμορφα από την Αριάδνα Γκιλ, ενώ η σκληροτράχηλη υπηρέτρια Μερσέντες βρίσκει το τέλειο πρόσωπο στην – «μπαρουτοκαπνισμένη» στον Ισπανικό Κινηματογράφο –  Μαριμπελ Βερντού.

Καταφύγιο στ’όνειρο. Ο Guillermo Del Torro μας πιάνει το χέρι και, με όχημα την φαντασία, μας ταξιδεύει. Ένα ταξίδι κινηματογραφικά μοναδικό, ένα ταξίδι στο οποίο, όπως σε όλα τα ταξίδια, σημασία δεν έχει ο προορισμός. Σημασία έχει το ίδιο το ταξίδι και η απόλαυσή του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: