4 Months, 3 Weeks and 2 Days

Καθώς φτάνουμε στο τέλος του Νοεμβρίου, φτάνουμε και στο τέλος του αφιερώματός μας στον Βαλκανικό Κινηματογράφο. Έναν κινηματογράφο πολύχρωμο, πλούσιο σε συναισθήματα, χωρίς περιστροφές και κρυφά νοήματα. Ο Βαλκανικός Κινηματογράφος είναι πάνω απ΄όλα έντιμος στην απόδοσή του, και κάτι τέτοιο είναι λίγο έως πολύ αναμενόμενο: σε μια περιοχή με δική της, ξεχωριστή προσωπικότητα, σε μια χοάνη λαών, εθνοτήτων και πολιτισμών που έχει ταλαιπωρηθεί αφάνταστα στους αιώνες, δεν χωρούν περιστροφές.
Η Ρουμανία βρίσκεται στο μεταίχμιο μεταξύ Βαλκανίων και Ανατολικής Ευρώπης. Ένας λαός διφορούμενος, που αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην Λατινογενή κληρονομιά της και στο Βαλκανικό αίμα, δεν μπορεί παρά να δώσει έναν κινηματογράφο εξίσου αμφιταλαντευόμενο – από την μια η σπιρτόζα ματιά του «Nunta Muta» (που το απολαύσαμε από την Λέσχη μας), και από την άλλη η σοβαρότητα της ταινίας με την οποία θα κλείσουμε το αφιέρωμά μας.

Ρουμανία, 1987. Η χώρα ζει τις τελευταίες στιγμές της Κομμουνιστικής δικτατορίας του Τσαουσέσκου. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, όπου το καθεστώς πνέει τα λοίσθια και κάνει τις τελευταίες, απέλπιδες προσπάθειες να σταθεί όρθιο, δύο συμφοιτήτριες και φίλες, η Οτιλια και η Γκαμπριέλα, πρέπει να πάρουν μια σημαντική απόφαση: η Γκαμπριέλα αν θα τερματίσει παράνομα μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, και η Οτιλια αν θα σταθεί στο πλευρό της φίλης της  ή αν θα υποκύψει στον φόβο μιας κοινωνίας και ενός καθεστώτος που αντιμετωπίζει την έκτρωση σαν έγκλημα.

Άλλη μια προσωπική, ανθρώπινη ιστορία βρίσκεται στο επίκεντρο της σημερινής ταινίας, ένα σκληρό σχόλιο πάνω σε ένα θέμα που, ακόμα και σήμερα, διχάζει – τις εκτρώσεις. Θα μπορούσε αυτό το σχόλιο να δωθεί στο σήμερα και να είναι εξίσου αποτελεσματικό, όμως ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος, Κριστιαν Μουνγκιου, επιλέγει το χρονικό πλαίσιο της δικτατορίας για να εμπλουτίσει το σχόλιό του με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Το αποτέλεσμα είναι ένα ρεαλιστικό θρίλερ που καταγράφει με ωμό ρεαλισμό και με σχεδόν χειρουργικής ακρίβειας αναλυτικότητα την Οδύσσεια των χαρακτήρων του. Δίκαια απέσπασε τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες το 2007 και εξίσου δίκαια συγκαταλέγεται ανάμεσα στις καλύτερες – αν όχι η καλύτερη – Ευρωπαϊκές ταινίες της χρονιάς.

Η Ρουμανία, λοιπόν, κλείνει το αφιέρωμά μας στον Βαλκανικό Κινηματογράφο. Μια χώρα με πολύπλευρη προσωπικότητα, με μια ταυτότητα μοναδική που κινείται ανάμεσα σε δυο κόσμους: στον τυπικά και ουσιαστικά Βαλκανικό, και στην Ανατολική Ευρώπη. Και, ακριβώς όπως αυτή η πολύπαθη των Βαλκανίων κινείται ανάμεσα στην Ανατολή και στην Δύση, δημιουργώντας στο τέλος το δικό της, μοναδικό χρώμα, έτσι και η Ρουμανία βρίσκει τον εαυτό της συγχωνεύοντας όλα αυτά που την περικυκλώνουν. Και ο κινηματογράφος της είναι ένας από τους καλύτερους τρόπους για να διαπιστώσει κανείς κάτι τέτοιο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: