Σεραγεβο σ’Αγαπώ

Μπορεί ένας πόλεμος να μονοπωλεί το ενδιαφέρον σε κάθε έκφανση της ζωής ενός λαού – φυσικά, και στο σινεμά του – αλλά αυτό στο οποίο πραγματικά αξίζει να επικεντρωθεί κανείς, είναι οι μικρές, ανθρώπινες, προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων που τον βιώνουν. Συνεχίζοντας το αφιέρωμά μας στον Βαλκανικό Κινηματογράφο, η ταινία «Σεράγεβο σ’Αγαπώ» κάνει ακριβώς αυτό: συγκεντρώνει το βλέμμα και την σκέψη μας σε μια προσωπική ιστορία, η οποία εκτυλίσσεται στην μεταπολεμική Βοσνία, στην πρωτεύουσά της, το Σεράγεβο και, ακόμη πιο συγκεκριμένα, στην συνοικία Γκρμπάβιτσα – το όνομα της οποίας είναι και ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας.

Κεντρικό πρόσωπο είναι η Έσμα. Εργαζόμενη σε νυχτερινό κέντρο, με τον άντρα της αγνοούμενο στον πόλεμο και με μια κόρη, την Σάρα, στο μεταίχμιο της εφηβείας, η Έσμα γνωρίζεται με τον Πέλντα, ο οποίος εργάζεται ως μπράβος στο ίδιο μπαρ. Η Σάρα μεγάλωσε πιστεύοντας ότι είναι κόρη ήρωα του Σερβο-Βοσνιακού πολέμου. Ανάμεσα στον έρωτα που αναπτύσσεται με τον Πέλντα, και το ένοχο μυστικό που σημαδεύει την ζωή της, η Έσμα προσπαθεί να διατηρήσει τις ισορροπίες της ταραγμένης ζωής της και παράλληλα να βρει μια δίοδο επικοινωνίας με την κόρη της.

Πέρα από το σουρεαλιστικό χιούμορ το οποίο περιστασιακά μας προσφέρει, το Βαλκανικό Σινεμά είναι, κατά κύριο λόγο, ένα σινεμά που επικεντρώνεται στην τραγικότητα. Είναι φυσιολογικό: τα Βαλκάνια είναι μια χαοτική, ταραγμένη περιοχή, χωρίς αρχή, μέση και τέλος, μια πραγματική χοάνη ζωών, πολιτισμών και ιδεολογιών, στην οποία ο καθένας βρίσκει αυτό που θέλει, χωρίς στην ουσία να βρίσκει τίποτα. Αναμενόμενα, ο Βαλκανικός Κινηματογράφος αντικατοπτρίζει αυτό το χάος, άλλοτε με ρεαλιστική σκληρότητα, άλλοτε με μια πιο απαλή προσέγγιση που, ωστόσο, δεν στοχεύει στο να απαλύνει τις άκρες μιας πολυτάραχης ζωής. Στην δεύτερη κατηγορία ανήκει η ταινία μας. Σκηνοθετημένη από την Γιασμίλα Ζμπάνιτς, το γυναικείο της άγγιγμα προσπαθεί να μας ενημερώσει και να μας διδάξει, χωρίς υπερβολές και χωρίς να καταφεύγει στις ωμότητες και την σκληρότητα του πολέμου. Μας δίνει μια προσωπική, μικρή ιστορία, σκληρή στην ουσία της αλλά ευαίσθητη στην απόδοσή της.

Ο πόλεμος – οποιοσδήποτε πόλεμος – σίγουρα επηρεάζει τις ζωές των ανθρώπων, πριν, κατά την διάρκεια, αλλά και μετά. Αλλά είναι αυτές οι ζωές, οι μικρές, προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων αυτών, που υφαίνονται στον χρόνο και δημιουργούν την μεγαλύτερη Ιστορία, την ιστορία ενός ολόκληρου λαού που μένει χαραγμένη στην μνήμη. Το Βαλκανικό Σινεμά έχει την τάση να αποδομεί  αυτή την μεγαλύτερη Ιστορία, και να αποδίδει τις μικρότερες ιστορίες που την απαρτίζουν. Με άποψη, τόσο πολιτική όσο και ιδεολογική. Αυτή είναι και η αξία του. Και, ας μην ξεχνάμε, αυτές οι μικρές ιστορίες είναι που έχουν την πραγματική αξία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: