The Red Violin

Υπάρχουν κάποια πράγματα σ’αυτόν τον κόσμο που είναι μοναδικά. Μια φορά στα χίλια χρόνια, κάτι σπάνιο θα έρθει να εμπλουτίσει τις ζωές των ανθρώπων, να τις βγάλει από την μίζερη μονοτονία της καθημερινότητας, να δώσει χρώμα στην γκρίζα παλέτα της ζωής. Τέτοια πράγματα, τέτοιες ευκαιρίες, τέτοιες μοναδικές στιγμές, αλλάζουν τους ανθρώπους, καθορίζουν μοίρες και πεπρωμένα, γράφουν την Ιστορία. Καθώς ο χρόνος περνάει, μέσα από δεκαετίες και αιώνες, όλο και πιο πολλές ιστορίες περιπλέκονται μεταξύ τους και γύρω από αυτήν την μοναδικότητα, ώσπου Ιστορία και Εμμονή, πρόσωπα και καταστάσεις δημιουργούν ένα αξεδιάλυντο κουβάρι πάθους που, είτε οδηγεί σε τραγωδία είτε σε λύτρωση, είτε γράφει ένα επος είτε μια κωμωδία, αναπόφευκτα θα καταλήξει στην ωμή καταγραφή της Ανθρώπινης Φύσης.

Τέτοια είναι η ιστορία του «Κόκκινου Βιολιού», ενός μοναδικού έργου τέχνης που δημιουργήθηκε στις αρχές του 17ου αιώνα από τον Ιταλό κατασκευαστη βιολιών Nicolo Bussotti. Παρακολουθούμε την ιστορία από την αρχή της δημιουργίας του, τα πάθη που δημιουργεί στον κατασκευαστή και την οικογένειά του, και πως αυτά τα πάθη διαχέονται μέσα στους αιώνες ως το σήμερα, όπου το «Κόκκινο Βιολί» έχει γίνει αντικείμενο πόθου και αναζήτησης, εμμονής και επιμονής, έχει καθορίσει τύχες και πεπρωμένα. Αρχίζοντας από την Κρεμόνα του 17ου αιώνα, προχωράμε στον χώρο και στον χρόνο, και καταλήγουμε στο Μόντρεαλ του σήμερα, στην λύτρωση, στο τέλος, στην κορύφωση ενός δράματος που διαρκεί σχεδόν πεντακόσια χρόνια.

Καναδέζικος Κινηματογράφος και πάλι, με το γνωστό στυλ των πέρα-από-τον-Ατλαντικό Γαλλοθρεμμένων δημιουργών να αποκτά μια ιδέα πολυπολιτισμικότητας. Ο Γαλλο-Καναδός Francois Girard δίνει την τρίτη του ταινία, έχοντας ήδη προκαλέσει αίσθηση με το προηγούμενο έργο του – μια σειρά από βινιέτες γύρω από την ζωή του πιανίστα Glenn Gould – και το κάνει με θάρρος, θράσος και μια σταλιά αγνοια κινδύνου. Τέτοια στοιχεία χρειάζεται κανείς για να διατηρήσει τον έλεγχο σε ένα τόσο περίπλοκο δίχτυ ιστοριών, χωρίς να χάσει την ψυχή της ιστορίας. Και ο Francois Girard αποδεικνύει ότι τα έχει και με το παραπάνω. Μιά χαρά τα καταφέρνει στο τιμόνι της ταινίας, με ένα σφιχτό και αποτελεσματικό μοντάζ που βοηθάει και δεν κουράζει, παρά το «άπλωμα» της ιστορίας σε σχεδόν τετρακόσια χρόνια.
Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, βλέπουμε δύο δυνατά εμπορικά ονόματα – Samuel Jackson και Gretta Scacchi (μπορεί να την θυμάστε ως Πηνελόπη στην τηλεοπτική παραγωγή της «Οδύσσειας» με τον Armand Asante) – αλλά δεν είναι αυτοί που εντυπωσιάζουν με τις ερμηνείες τους. Προσέξτε μόνο τον μικρό Christoph Koncz στον ρόλο του Kaspar.
Θαυμάσια ανασύσταση των εποχών, από την Αναγεννησιακή Ιταλία , την Βικτωριανή Αγγλία και την μεταπολεμική Σανγκάη, καθώς και εξαιρετική φωτογραφία δια χειρός Alain Dostie. Σαν κερασάκι στην τούρτα, μια θαυμάσια, αξέχαστη μουσική η οποία απέσπασε το Όσκαρ το 1998 και αξίζει να την έχει κάποιος ως soundtrack.

Για κάποιους το «Κόκκινο Βιολί» είναι μια αξέχαστη κινηματογραφική εμπειρία. Για κάποιους άλλους, είναι ένα μικρό μάθημα στην πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης.  Σίγουρα είναι μια ταινία που την προτείνουμε ανεπιφύλακτα. Και σίγουρα μας διδάσκει ότι οι ζωές μας, όσο απλές και σύντομες κι αν φαίνονται υπό το φώς της καθημερινότητας, είναι αναπόσπαστα κομμάτια του αξεδιάλυντου, περίπλοκου και εν τέλει τρομακτικού λαβυρινθου της Ιστορίας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: