Καλό καλοκαίρι!

Όπως όλοι σας θα έχετε ήδη καταλάβει, αρχίζουν να σφίγγουν οι ζέστες. Βρισκόμαστε αισίως τα τέλη Μαΐου, ο Ιούνιος βρίσκεται προ των πυλών – και προβλέπεται θερμοπληκτικός, σύμφωνα με τους ειδικούς -, η παραλία αρχίζει να φαίνεται όλο και πιο θελκτική. Ήρθε ο καιρός να ξεκουραστούμε κι εμείς, έτσι δεν είναι; Δευτέρα, 3 Ιουνίου, η Κινηματογραφική μας Λέσχη κλείνει την σεζόν και ανανεώνει το ραντεβού της για τον Σεπτέμβριο. Και, όπως και πέρυσι, σας αποχαιρετούμε με μια ειδική προβολή: δύο ταινίες, back to back (κι όποιος αντέξει!). Την τιμητική του έχει ο μεγάλος σύγχρονος παραμυθάς, ο Tim Burton.

«Οι Περιπέτειες της Αλίκης Στην Χώρα Των Θαυμάτων» είναι ένα από τα σημαντικότερα βιβλία της φανταστικής λογοτεχνίας, το magnum opus του συγγραφέα της, Lewis Carroll (Charles Dodgson το πραγματικό του) και ένα από τα πιό πολυδιασκευασμένα βιβλία που έχουν γραφτεί. Ο Tim Burton δεν θα μπορούσε να λείψει από το χορό. Το 2010 ενώνει το πρωτότυπο βιβλίο με την συνέχειά του («Μέσα Από Τον Καθρέφτη») και παρουσιάζει την δικιά του διασκευή, μια ταινία που αποτελεί πιο πολύ μια προσωπική ματιά στο φημισμένο πρωτότυπο παρά μια απόδοση της αρχικής ιστορίας. Μέσα στο κουβάρι του μύθου τραβάει και τους «γνωστούς-αγνώστους» του: Danny Efman στην μουσική, Johnny Depp στον ρόλο του Τρελοκαπελά.
Έναν κόσμο σαν αυτόν της Αλίκης, δεν τον παίρνει κανείς ελαφρά. Η ιστορία είναι ένα κομμάτι, ο τρελός, αναποδογυρισμένος, παράλογος κόσμος της Κάτω Χώρας (το όνομα δεν αναφέρεται στο πρωτότυπο βιβλίο – ο κόσμος ονομάζεται έτσι στην ταινία μόνο, σαν φόρος τιμής σε εναν άλλο παραμυθά της εποχής, τον C.S.Lewis, και στο δημιούργημά του, την Narnia) είναι ένα άλλο. Τέτοιος κόσμος, για να αποδωθεί σωστά, απαιτεί φαντασία, μια γερή δόση τρέλας και μια αλάνθαστη αίσθηση του πλάνου: με άλλα λόγια, μια γερή δόση από Tim Burton! Η «Αλίκη Στην Χώρα Των Θαυμάτων» είναι ένα οπτικό υπερθέαμα, ένα οφθαλμικό όργιο, που κάθε καρέ σφύζει από φαντασία, χρώμα και εικόνες. Η σύγχρονη τεχνολογία, ευτυχώς, του λύνει τα χέρια, και το αποτέλεσμα θαμπώνει. Πολλοί κατέκριναν την εκτεταμένη χρήση του CGI (Computer Generated Imagery, εικόνες φτιαγμένες σε υπολογιστή), υποστηρίζοντας ότι έδρασε σε βάρος της ιστορίας και, σε πολύ αυστηρά πλαίσια, ίσως να έχουν δίκιο. Όμως, το είπαμε παραπάνω: η ιστορία είναι ένα κομμάτι. Ο κόσμος της Αλίκης είναι ένα άλλο. Και τα δύο έχουν το βάρος και την σημασία τους. Προσωπικά, βρίσκω εξαιρετικά ιδιοφυή κάποια ευρήματα στον οπτικό τομέα – το κεφάλι της Κόκκινης Βασίλισσας είναι ένα από αυτά, καθώς και την απόδοση των απολαυστικά ηλιθίων Tweedledee και Tweedledum – ενώ κάποια άλλα σημεία θα μπορούσαν να είναι καλύτερα – το Jaberwocky, λόγου χάρη, αν και με την φωνή του ανυπέρβλητου Sir Christopher Lee, δεν είναι κάτι ιδιαίτερο. Όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα. Για παραμύθι πρόκειται, για τον Tim Burton μιλάμε, το αποτέλεσμα είναι χορταστικότατο και αποδεικνύει ότι δεν υπάρχουν όρια στην φαντασία.

Από έναν κόσμο φαντασίας και τρέλας, περνάμε σε έναν άλλο κόσμο, πραγματικό, μουντό και σκοτεινό, έναν κόσμο προσωπικού δράματος, εκδίκησης και εξιλέωσης. Βασισμένο στο επιτυχημένο μιούζικαλ των Stephen Sondheim και Hugh Wheeler, το «Sweeney Todd» μας δίνει ένα Βικτωριανό Λονδίνο απόλυτα αληθινό και επίγειο, θυμίζοντάς μας τις παλιότερες εποχές του Burton και την σκοτεινιά του Ψαλιδοχέρη ή του Χριστουγεννιάτικου Εφιάλτη. Πρώτη φορά στην καριέρα του ο Burton βουτάει σε άγνωστα γιαυτόν νερά και ρισκάρει σε ένα είδος το οποίο του είναι άγνωστο: αυτό του μιουζικαλ. Πετυχαίνει; Οι πάντες λένε πως ναι. Το «Sweeney Todd» προτάθηκε για τρία Όσκαρ, κέρδισε το ένα (Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης, και δικαίως!), και απέδειξε στους πάντες ότι ο Johnny Depp, εκτός από καλός ηθοποιός, έχει και καλή φωνή (μια από τις υποψηφιότητες για Όσκαρ ήταν δική του!). Χωρίς το βαρύ φορτίο της «Αλίκης», στον οπτικό τομέα το «Sweeney Todd» και πάλι βγάζει μάτι, έχοντας μια σκοτεινή ομορφιά που σε συναρπάζει. Αυτή τη φορά όμως, το οπτικό κομμάτι της ταινίας δρα σαν ενισχυτικό της ιστορίας: ο κουρέας που αδικείται και κλείνεται στην φυλακή, χάνει την οικογένειά του και, είκοσι χρόνια μετά γυρίζει για να πάρει την εκδίκησή του. Μεταμορφώνεται, ο κουρέας Benjamin Barker δεν υπάρχει πια, τώρα υπάρχει μόνο η σκοτεινή πλευρά του, ο Sweeney Todd, και τα ξυράφια του. Το σκοτεινό Λονδίνο θαρρείς ότι ακολουθα τον ψυχισμό του πρωταγωνιστή, που βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στην τρέλα, στην παράνοια, στο μουντό, σκοτεινό στομάχι της εκδίκησης. Αντίθετα από τον κόσμο της Αλίκης, ο κόσμος του Sweeney Todd είναι τα βάθη του ανθρωπινου ψυχισμού.

Καθώς λοιπόν πλησιάζει το καλοκαίρι, η Κινηματογραφική Λέσχη Αταλάντης σας αποχαιρετά με δύο μοναδικά υπερθεάματα που φέρουν φαρδιά-πλατιά την υπογραφή ενός μεγάλου παραμυθά: του Tim Burton. Μην επαναπαύεστε όμως! Μέσα στο καλοκαίρι, σίγουρα θα τα ξαναπούμε! Έσω έτοιμοι, λοιπόν, καλή διασκέδαση και καλό καλοκαίρι!

Προβολη : I Soliti Ignoti – Ο Κλεψας Του Κλεψαντος

Μια αναλαφρη κωμωδια απο τους γειτονες μας Ιταλους, το «I Soliti Ignoti» ειναι ο καλυτερος τροπος για να προετοιμαστουμε για το καλοκαιρι που ερχεται. Η Κινηματογραφικη Λεσχη Αταλαντης σας περιμενει να την απολαυσουμε, την Δευτερα 27 Μαΐου,στις 21:00 το βραδυ, στην αιθουσα προβολων του Κωνσταντινειου Πνευματικου Κεντρου

I Soliti Ignoti

Η μεταφραση του τιτλου ειναι λιγο μπερδεμενη. Προκειται για εναν δημοσιογραφικο ορο, ο οποιος στα καθ’υμας αντιστοιχει στο «γνωστοι-αγνωστοι», εγκληματιες οι οποιοι, αν και αγνωστου ταυτοτητας, απαχολουν συχνα με την δραση τους τις αρχες. Στην συγκεκριμενη περιπτωση, ο ορος χρησιμοποιηται μαλλον ειρωνικα. Καθε αλλο παρα εγκληματιες ειναι το μπουλουκι που συλλαμβανει το «μεγαλο κολπο», προσπαθει να το εκτελεσει και στο τελος τα κανει μανταρα, χαριζοντας στον θεατη αφθονο γελιο και στον Ιταλικο Κινηματογραφο μια απο τις καλυτερες ταινιες του.

Η ιστορια αρχιζει με εναν τοπικο κλεφτη,τον Cosimo, ο οποιος συλλαμβανεται για ληστεια.
Στην φυλακη σκεφτεται και αναπτυσσει το Μεγαλο Κολπο – μια ληστεια σε ενεχυροδανειστηριο, πρεπει ομως να βγει απο τη φυλακη για να το θεσει σε εφαρμογη. Οι συνεργοι του επιτασσουν τον Peppe, παλιο γνωστο του Cosimo, με καθαρο ποινικο μητρωο, ωστε να του φορτωσουν την αποτυχημενη ληστεια για να αφεθει ελευθερος ο τελευταιος. Το πραγμα αρχιζει να στραβωνει οταν και οι δυο καταληγουν πισω απο τα καγκελα.

Δεν φτανουν δυο σελιδες για να χωρεσουν την φιλμογραφια του Mario Moniceli,ο οποιος υπογραφει την σκηνοθεσια της θεοτρελης αυτης κωμωδιας. Σκηνοθετης, σεναριογραφος και ενιοτε ηθοποιος, ο Moniceli θεωρειται ενας απο τους πιο παραγωγικους σκηνοθετες της Ιταλιας, ο οποιος θα συνεχισει να δουλευει ως το 2006, και θα φυγει πληρης ημερων το 2010 – 96 ετων παρακαλω! Λιγο χοντροκομμενο και αραφιναριστο το χιουμορ των Ιταλων, και ο Moniceli το υπηρετει θαυμασια, αλλα σε εμας τους Ελληνες ταιριαζει. Ισως γιατι ειναι ποτισμενο απο αυτη την μελαγχολικη γκαντεμια που χαρακτηριζει τους δυο λαους.

Στους πρωταγωνιστικους ρολους, ο «πολυς»  Marcelo Mastroyanni και ο ακομα πιο «πολυς» Vittorio Gasman, σε ρολους που δεν χαρακτηριζουν την καριερα τους, αλλα αποδεικνυεται οτι τους πανε γαντι. Και ενα μικρο περασμα απο την Claudia Cardinale, στα πανω της εμφανισιακα,την εποχη που εκοβε ανασες.

Τωρα που πλησιαζει το καλοκαιρι, καλο ειναι να το υποδεχθουμε με κατι αναλαφρο. Εχουμε δει το φλεγματικο χιουμορ των Αγγλων (και μας αρεσε),εχουμε δει το χιουμορ των Γαλλων (και μας εξεπληξε)…Ας δουμε πως τα πανε και οι γειτονες μας οι Ιταλοι!

Προβολή : Μεσάνυχτα Στο Παρίσι – Midnight In Paris

Στα πλαίσια μιας σειράς προβολών αποκλειστικά για τα εγγεγραμμένα μέλη της, η Κινηματογραφική Λέσχη Αταλάντης θα προβάλλει, την Τετάρτη 22 Μαΐου, στις 21:00 το βράδυ, την ταινία του Γούντυ Άλεν «Μεσάνυχτα Στο Παρίσι».

Η ταινία εστιάζει στον Gil Pender, επιτυχημένο αλλά συναισθηματικά ανικανοποίητο σεναριογράφο του Χόλλυγουντ, ο οποίος, όντας σε διακοπές στο Παρίσι με την γυναίκα του, προσπαθεί να τελειώσει το πρώτο του βιβλίο.

Η Κινηματογραφική Λέσχη Αταλάντης περιμένει τα μέλη της να απολαύσουν μαζί αυτή την ταινία, η οποία χάρισε το Όσκαρ Σεναρίου στον δημιουργό της και απέσπασε άλλες τέσσερις υποψηφιότητες.

Προβολή : The Red Violin – Το Κόκκινο Βιολί

Το «Κόκκινο Βιολί» είναι η ιστορία ενός μοναδικού έργου τέχνης, που διαχέεται μέσα στους αιώνες και στις ιστορίες ανθρώπων. Η Κινηματογραφική Λέσχη Αταλάντης σας καλεί να παρακολουθήσουμε μαζί αυτήν την ιστορία, την Δευτέρα 20 Μαΐου, στις 21:00 το βράδυ. Σας περιμένουμε στην αίθουσα προβολών του Κωνσταντινειου Πνευματικού Κέντρου.

The Red Violin

Υπάρχουν κάποια πράγματα σ’αυτόν τον κόσμο που είναι μοναδικά. Μια φορά στα χίλια χρόνια, κάτι σπάνιο θα έρθει να εμπλουτίσει τις ζωές των ανθρώπων, να τις βγάλει από την μίζερη μονοτονία της καθημερινότητας, να δώσει χρώμα στην γκρίζα παλέτα της ζωής. Τέτοια πράγματα, τέτοιες ευκαιρίες, τέτοιες μοναδικές στιγμές, αλλάζουν τους ανθρώπους, καθορίζουν μοίρες και πεπρωμένα, γράφουν την Ιστορία. Καθώς ο χρόνος περνάει, μέσα από δεκαετίες και αιώνες, όλο και πιο πολλές ιστορίες περιπλέκονται μεταξύ τους και γύρω από αυτήν την μοναδικότητα, ώσπου Ιστορία και Εμμονή, πρόσωπα και καταστάσεις δημιουργούν ένα αξεδιάλυντο κουβάρι πάθους που, είτε οδηγεί σε τραγωδία είτε σε λύτρωση, είτε γράφει ένα επος είτε μια κωμωδία, αναπόφευκτα θα καταλήξει στην ωμή καταγραφή της Ανθρώπινης Φύσης.

Τέτοια είναι η ιστορία του «Κόκκινου Βιολιού», ενός μοναδικού έργου τέχνης που δημιουργήθηκε στις αρχές του 17ου αιώνα από τον Ιταλό κατασκευαστη βιολιών Nicolo Bussotti. Παρακολουθούμε την ιστορία από την αρχή της δημιουργίας του, τα πάθη που δημιουργεί στον κατασκευαστή και την οικογένειά του, και πως αυτά τα πάθη διαχέονται μέσα στους αιώνες ως το σήμερα, όπου το «Κόκκινο Βιολί» έχει γίνει αντικείμενο πόθου και αναζήτησης, εμμονής και επιμονής, έχει καθορίσει τύχες και πεπρωμένα. Αρχίζοντας από την Κρεμόνα του 17ου αιώνα, προχωράμε στον χώρο και στον χρόνο, και καταλήγουμε στο Μόντρεαλ του σήμερα, στην λύτρωση, στο τέλος, στην κορύφωση ενός δράματος που διαρκεί σχεδόν πεντακόσια χρόνια.

Καναδέζικος Κινηματογράφος και πάλι, με το γνωστό στυλ των πέρα-από-τον-Ατλαντικό Γαλλοθρεμμένων δημιουργών να αποκτά μια ιδέα πολυπολιτισμικότητας. Ο Γαλλο-Καναδός Francois Girard δίνει την τρίτη του ταινία, έχοντας ήδη προκαλέσει αίσθηση με το προηγούμενο έργο του – μια σειρά από βινιέτες γύρω από την ζωή του πιανίστα Glenn Gould – και το κάνει με θάρρος, θράσος και μια σταλιά αγνοια κινδύνου. Τέτοια στοιχεία χρειάζεται κανείς για να διατηρήσει τον έλεγχο σε ένα τόσο περίπλοκο δίχτυ ιστοριών, χωρίς να χάσει την ψυχή της ιστορίας. Και ο Francois Girard αποδεικνύει ότι τα έχει και με το παραπάνω. Μιά χαρά τα καταφέρνει στο τιμόνι της ταινίας, με ένα σφιχτό και αποτελεσματικό μοντάζ που βοηθάει και δεν κουράζει, παρά το «άπλωμα» της ιστορίας σε σχεδόν τετρακόσια χρόνια.
Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, βλέπουμε δύο δυνατά εμπορικά ονόματα – Samuel Jackson και Gretta Scacchi (μπορεί να την θυμάστε ως Πηνελόπη στην τηλεοπτική παραγωγή της «Οδύσσειας» με τον Armand Asante) – αλλά δεν είναι αυτοί που εντυπωσιάζουν με τις ερμηνείες τους. Προσέξτε μόνο τον μικρό Christoph Koncz στον ρόλο του Kaspar.
Θαυμάσια ανασύσταση των εποχών, από την Αναγεννησιακή Ιταλία , την Βικτωριανή Αγγλία και την μεταπολεμική Σανγκάη, καθώς και εξαιρετική φωτογραφία δια χειρός Alain Dostie. Σαν κερασάκι στην τούρτα, μια θαυμάσια, αξέχαστη μουσική η οποία απέσπασε το Όσκαρ το 1998 και αξίζει να την έχει κάποιος ως soundtrack.

Για κάποιους το «Κόκκινο Βιολί» είναι μια αξέχαστη κινηματογραφική εμπειρία. Για κάποιους άλλους, είναι ένα μικρό μάθημα στην πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης.  Σίγουρα είναι μια ταινία που την προτείνουμε ανεπιφύλακτα. Και σίγουρα μας διδάσκει ότι οι ζωές μας, όσο απλές και σύντομες κι αν φαίνονται υπό το φώς της καθημερινότητας, είναι αναπόσπαστα κομμάτια του αξεδιάλυντου, περίπλοκου και εν τέλει τρομακτικού λαβυρινθου της Ιστορίας.

Προβολή : The Life Of Brian – Η Ζωή Του Μπράιαν

Μέρες πασχαλινές οι τρέχουσες και η Κινηματογραφική Λέσχη Αταλάντης προτιμά να ξεφύγει από τα καθιερωμένα και να τιμήσει το Πάσχα με μια κωμωδία. Και τι κωμωδία! Ανατρεπτική, σουρρεαλιστική, που συζητήθηκε, χτυπήθηκε ανελέητα και αγαπήθηκε όσο καμία άλλη. «The Life Of Brian» από τους πάντα επίκαιρους Monty Python. Την Δευτέρα του Πάσχα, 6 Μαΐου, στις 21:30. Σας περιμένουμε, στην αίθουσα προβολών του Κωνσταντινείου Πνευματικού Κέντρου.

The Life Of Brian

Όλοι ξέρουμε την ιστορία, όλοι μεγαλώσαμε μ’αυτή (αν μπορούσαμε, ας κάναμε κι αλλιώς!): οι Τρεις Μάγοι με τα δώρα τους, οδηγούμενοι από ένα φωτεινό αστέρι, φτάνουν στην φάτνη για να προσκυνήσουν το Θείο Βρέφος. Άγγελοι Κυρίου ψέλνουν το Ωσαννα με περισσή κατάνυξη, αποσβολωμένοι βοσκοί παρακολουθούν διακριτικά και με σεβασμό…η έλευση του Μεσσία. Είναι μια ιστορία που μας συντροφεύει εδώ και χιλιάδες χρόνια, που δισεκατομμύρια άνθρωποι σ’αυτόν τον πλανήτη γνωρίζουνε με εξαντλητική λεπτομέρεια. Ας μη μπούμε σε θεολογικές συζητήσεις περί της Θείας Γεννήσεως, και ας μην ανοίξουμε διάλογο σχετικά με την ιστορικότητα(;;;) της ιστορίας αυτής. Μέρες που’ναι, ας έλθουμε κοντά και πάλι, ας αδράξουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε για εκατομμυριοστή φορά τον «Ιησού Από Την Ναζαρετ» του Τζεφιρέλι, και ας μαζευτούμε έξω από τις εκκλησίες το βράδυ της Ανάστασης για να σχολιάσουμε βιτριολικά ο ένας τα ρούχα του άλλου. Σύμφωνοι, είναι Πάσχα και όχι Χριστούγεννα. Όμως, το ίδιο κάνει. Άλλη μια ευκαιρία για κοινωνικές συναναστροφές.
Γιατί άρχισα με την ιστορία της Θείας Γέννησης, μερες που’ναι; Συναισθηματικά, ψυχολογικά, διανοητικά – όπως θέλετε πάρτε το – έχω συνδέσει αυτές τις μέρες μ’εκείνη την τρελοπαρέα από την Μεγάλη Βρετανία, μ’αυτούς τους παλαβιάρηδες με το δυσεξήγητο όνομα και με το τόσο σουρεαλιστικό αλλά, κατα βάθος, τυπικά βρετανικό χιούμορ, που είχαν τα κότσια να καθορίσουν την κωμωδία της δεκαετίας του εβδομήντα αλλά και κάθε κωμωδία που ακολούθησε στις επόμενες δεκαετίες. Κι αφού έκαναν σμπαράλια την κοινωνική και πολιτική ζωή της χώρας τους, αφού πλάκωσαν τον πολυαγαπημένο Αρθουριανό Μύθο στα σατιρικά χαστούκια τους, ήρθε η ώρα του Μεσσία. Monty Python: ίσως το πιο ολοκληρωμένο κωμικό σχήμα όλων των εποχών. «The Life Of Brian»: όπως καταλαβαίνετε, ακολούθησε χαμός!
Η ιστορία αρχίζει γνώριμα: τρεις αστρολόγοι από την Ανατολή, οδηγούμενοι από ένα φωτεινό αστέρι, φτάνουν στην φάτνη φορτωμένοι δώρα για να προσκυνήσουν το Θείο Βρέφος. Θες από λάθος υπολογισμό, θες από ασάφεια στις οδηγίες του αστεριού, μπαίνουν στην διπλανή φάτνη, στην φάτνη που γεννήθηκε ο Brian Cohen. Καταλαβαίνουν το λάθος τους και τελικά εκπληρώνουν την αποστολή τους, αλλά εμείς δεν ακολουθούμε την ιστορία του Ιησού. Ακολουθούμε την ιστορία του Brian, του άτυχου και λίγο γκαντέμη Brian που μεγαλώνει με την μητέρα του στην ρωμαιοκρατούμενη Ιουδαία προσπαθώντας όπως – όπως να βγάλει τα προς το ζην, μπλέκει με παρακρατικές, επαναστατικές οργανώσεις και, τελικά, για να συμπληρωθεί η ατυχία του, όλοι καταλήγουν να νομίζουν ότι είναι ο Μεσσίας! Μάταια προσπαθεί η μητέρα του να εξηγήσει στο πλήθος που έχει μαζευτεί έξω από το σπίτι («Δεν είναι ο Μεσσίας! Είναι ένα πολύ άτακτο αγόρι! Τώρα, σπάστε!»). Αν τους μπει κάτι στο μυαλό, δεν ξεκολλάει.
Όπως προείπα, ακολούθησε χαμός. Σε μια συνέντευξή του μερικά χρόνια μετά, ο Terry Jones είχε πει: «Νομίζω ότι πρώτη φορά οι μεγάλες θρησκείες αυτού του κόσμου κατάφεραν να έρθουν κοντά!» Και, όντως, έτσι είχε γίνει. Όταν η ταινία είχε ανοίξει στην Αμερική, αντιμετωπίστηκε από όλους με φανατικές αντιδιαδηλώσεις: Ορθόδοξοι, Προτεστάντες, Καθολικοί, Μουσουλμάνοι, Ιουδαϊστές…όλοι καταριούνταν και αφόριζαν. Σε μια άλλη εποχή, θα έκαιγαν τους Monty Python στην πυρά (λόγια του John Cleese αυτά) αλλά, έκτοτε, μπορούμε να πούμε ότι έχουμε σημειώσει κάποια πρόοδο: αντίθετα από τους αυτοδιορισμένους προστάτες της πίστης, το πλατύ κοινό υποδέχτηκε το «Life Of Brian» με θέρμη, και με τα χρόνια την ανέβασε στην κορυφή των καλύτερων κωμωδιών όλων των εποχών. Ευτράπελες καταστάσεις δεν έλειψαν (στην Ιρλανδία, η προβολή της ταινίας επετράπη μόλις το 1997) αλλά ο Χρόνος μίλησε. Το «Life Of Brian» είναι μια καθοριστική στιγμή στην ιστορία της παγκόσμιας κωμωδίας, ένα φαινόμενο που ακόμα και τώρα συζητιέται και αναλύεται, ίσως η πιο επιδραστική κωμωδία όλων των εποχών.
Αν κοιτάξουμε την ταινία σε βάθος, το μόνο πράγμα που δεν σατιρίζεται είναι ο Ιησούς. δεν εμφανίζεται σχεδόν καθόλου στην ταινία, κανείς δεν ασχολείται ούτε με το μύνημά του ούτε με την ζωή του και δεν υπάρχει απεικόνηση κανενός περιστατικού που να συνδέεται μ’αυτόν. Οι διαμαρτυρίες υπήρξαν μάλλον για τους παραλληλισμούς που έγιναν: ακριβώς όπως ο Ιησούς, έτσι και ο Brian έτυχε της επίσκεψης σοφών (έστω και κατά λάθος!), εκλήφθη ως Μεσσίας και σταυρώθηκε (μαζί με άλλους 139 βέβαια, αλλά τα νούμερα δεν παίζουν ρόλο). Από την άλλη, οι προθέσεις των Monty Python δεν ήταν και οι καλύτερες: δηλωμένοι άθεοι όλοι τους, ξεκίνησαν με σκοπό να έχουν τον Ιησού σαν κεντρικό χαρακτήρα, αλλά στην πορεία άλλαξαν γνώμη. Όπως είχαν πει, «δεν υπήρχε κάτι στην ζωή του Ιησού που να βγάζει γέλιο»!
Στην Ελλάδα,ως είθισται, δεν πήραμε χαμπάρι. Δεν είχε ανοίξει επίσημα στους κινηματογράφους και το DVD ήρθε μόλις το 2008(!). Δεν ξέρω τι θα γινόταν αν είχε γίνει επίσημη πρεμιέρα, αλλά μπορώ να φανταστώ! Σε τελική ανάλυση, ίσως είναι καλύτερα έτσι. Τώρα, εν έτει 2013 – βοήθειά μας – μπορούμε να απολαύσουμε το «Life Of Brian» χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις, δικράνια και πυρσούς, και να εκτιμήσουμε όλοι το αριστούργημα που έχουμε στην διάθεσή μας.