Editorial Απριλίου

Καιρός ήταν να γίνει και κάτι τέτοιο. Το σκεφτόμασταν μήνες πριν, είχαμε αποφασίσει το πλαίσιο λειτουργίας του αλλά χρειάστηκε να έρθει ο Απρίλιος για να το καταφέρουμε. Η απόφαση είναι συλλογική και οι συνθήκες – θέλουμε να πιστεύουμε – αρκετά ώριμες. Ο Απρίλιος θα είναι μήνας Ελληνικού Κινηματογράφου. Καιρός δεν ήταν να ασχοληθούμε και με αυτό το εν πολλοίς παραμελημένο είδος;
Μετά από το τέλος της δεκαετίας του ’60, μια εποχή που, επίσημα πια, έχει καταχωρηθεί στην συλλογική μνήμη σαν «Η Χρυσή Εποχή» του Ελληνικού Κινηματογράφου, το κακόμοιρο το εγχώριο σελλυλόυντ έχει τραβήξει τα πάνδεινα. Η περίοδος της Δικτατορίας επηρρέασε σαφέστατα την ποιότητα των ελληνικών ταινιών (δεν είναι εύκολο πράγμα να είσαι σκηνοθέτης/παραγωγός/σεναριογράφος με την Επιτροπή Λογοκρισίας να αναπνέει στον σβέρκο σου) αλλά, μετά το πέρας της, τα πράγματα δεν καλυτέρευσαν. Ένας λαός μουδιασμένος και σχετικά χαμένος, παρά τις μύριες όσες υποσχέσεις, δεν είναι εύκολο να ασχοληθεί με την Τέχνη, και ιδιαίτερα με την Έβδομη. Κι εκεί που στις αρχές του ’80 τα πράγματα άρχισαν να καλυτερεύουν, ήρθε κάτι άλλο για να ρίξει κι άλλο αλάτι στις καλλιτεχνικές πληγές: το βίντεο. Αυτό το αναθεματισμένο κουτί  που επέτρεψε την μαζική παραγωγή ταινιών επιπέδου Ed Wood, την άνθιση των βίντεο κλαμπ και το φαινόμενο των απανταχού πολιτών να κυκλοφορούν στον δρόμο με σακούλες ενοικιασμένων ταινιών ότι-να’ναι. Κάπου εκεί μάθαμε τον Τσάκι Τσαν, τον Μπρους Λι, τον (δικό μας) Φουρνιστάκη και τον Μιχάλη Μόσιο , και κάπου εκεί πολλοί έσπευσαν να ρίξουν την ταφόπλακα στον Ελληνικό Κινηματογράφο.
Ευτυχώς για μας, μάταια. Ο Ελληνικός Κινηματογράφος απέδειξε ότι αντέχει πολλαπλά χτυπήματα – ούτε καν το θαύμα της τεχνολογίας που ονομάζεται Internet δεν κατάφερε να τον λυγίσει – και τώρα σχεδιάζει και έχει θέσει σε εφαρμογή το πλάνο ανάκαμψής του. Όλο και περισσότεροι επιστρέφουν στις σκοτεινές αίθουσες, νέοι και νέες γυρίζουν πίσω από τις κάμερες για να προσφέρουν την δική τους πινελιά σε ένα είδος κινηματογράφου ξεχασμένου από πολλούς, αναπολούμενου με νοσταλγία από άλλους, αλλά πάντα αγαπημένου. Ο Ελληνικός Κινηματογράφος έχει αρχίσει και πάλι να αγαπάει το παρελθόν του, να κινήται στο παρόν του και να σχεδιάζει το μέλλον του.
Αυτήν ακριβώς την περίοδο ανάκαμψης αποφασίσαμε να τιμήσουμε σαν Κινηματογραφική Λέσχη. Με σκηνοθέτες μεγάλου βεληνεκούς, όπως ο Παντελής Βούλγαρης, και καλλιτέχνες που αξίζει να τους ανακαλύψουμε όλοι, όπως ο δικός μας Κώστας Χαραλάμπους. Αυτό που ζητάμε είναι αυτό που, στον λίγο χρόνο της λειτουργίας μας, έχετε προσφέρει απλόχερα: την υποστήριξή σας.
Ας χαμηλώσουν τα φώτα λοιπόν και ας καθίσουμε να δούμε τι καταφέρνουν και τα δικά μας παιδιά. Εμείς προσωπικά, το απολαύσαμε. Το ίδιο ευχόμαστε να το απολαύσετε κι εσείς!

Περί Κινηματογραφική Λέσχη Αταλάντης
Το blog της Κινηματογραφικής Λέσχης Αταλάντης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: