Las Acacias

Οι Λατινοαμερικάνοι έχουν τον λυρισμό στο αίμα τους. Αν ξεκινήσουμε από την λογοτεχνία τους – οπότε, αυτόματα, μας έρχονται στον νου ο Gabriel Garcia Marquez, o Pablo Neruda, ο Jorge Luis Borges – , μια λυρική, τέρμα μελαγχολική και με μια γερή δόση νοσταλγίας διάθεση, είναι ολοφάνερη ακόμη και στον αμύητο. Ο κινηματογράφος τους δεν μπορούσε να ξεφύγει από αυτό το ξεκάθαρα λατινοαμερικάνικο χαρακτηριστικό. Εκεί που διαπρέπουν και εκεί που άλλοι υστερούν – βλέπε Χόλλυγουντ – είναι η τοιχογραφία. Είναι ακριβώς αυτή η μελαγχολική λυρικότητα που τους επιτρέπει να ζωγραφίζουν με κάθε λεπτομέρεια το περιβάλλον τους, να αποδίδουν την παραμικρή πτυχή της καθημερινότητάς τους με ακρίβεια, ζωντάνια και χωρίς περιστροφές. Οι Λατινοαμερικάνοι δεν ζουν χωρίς τον τόπο τους. Δεν υπάρχουν. Δεν μπορούν να υπάρξουν.

Μπορεί να είναι ένα τυπικό road movie αλλά η ιστορία του Ruben, φορτηγατζή από το Μπουένος Άιρες και της Jacinta, Παραγουανής νεαρής μητέρας είναι καταβάθος μια τοιχογραφία της σημερινής Αργεντινής – και κατ’επέκταση, του Λατινοαμερικάνικου, μελαγχολικού τοπίου. Η ιστορία είναι απλή: χωρίς ιδιαίτερη προθυμία, ο Ruben αναλαμβάνει να μεταφέρει την Jacinta στο Μπουένος Άιρες. Δεν υπάρχει κάτι το παράνομο στην υπόθεση, δεν υπάρχει η συνταγή για περιπέτεια. Το μόνο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο Ruben, είναι η πέντε μηνών κορούλα της Jacinta, ένα πλάσμα που είναι στην φύση του να δημιουργεί προβλήματα σε ανθρώπους σαν τον φορτηγατζή μας. Αυτό που βλέπουμε σε μιάμιση ώρα, είναι το αξεδιάλυντο μπλέξιμο των δύο χαρακτήρων, η ανάπτυξή τους, η συμπόρευσή τους, η μεταξύ τους επικοινωνία.

Με μόλις δύο ηθοποιούς – στην ουσία, δυόμιση, αν υπολογίσουμε και το κοριτσάκι – απορεί κανείς για το πως κάποιος μπορεί να φτιάξει ταινία. Μετά από λίγο, ένα πράγμα γίνεται φανερό: οτι ο Pablo Giorgelli έχει θράσσος που του περισσεύει. Σκηνοθετεί, γράφει και υπογράφει το «Las Acacias» κι εκεί που κανείς θα περίμενε μιάμιση ώρα πλάνων που θα ξεχαστούν την επόμενη στιγμή, ο Giorgelli χαμογελάει πονηρά και με νόημα και φεύγει με την Χρυσή Κάμερα από το Φεστιβάλ των Καννών, μια ντουζίνα άλλα βραβεία και το αεράτο βήμα αυτοπεποίθησης ενός σκηνοθέτη που έχει τον τελευταίο λόγο. Είναι η πρώτη του ταινία, και δεν ξέρουμε αν θα υπάρξει δεύτερη – ο Giorgelli δεν είναι καν σκηνοθέτης. Μπορούμε να μιλάμε για one hit wοnder; Δεν νομίζω. Ο σκοπός του Κινηματογράφου δεν είναι η ταινία καθεαυτή. Σκοπός του σκηνοθέτη δεν είναι να βρίσκεται πίσω από την κάμερα και να γαυγίζει εντολές σε ηθοποιούς. Σκοπός είναι να έχεις κάτι να πεις, και να το πεις την κατάλληλη στιγμή. Συνήθως, αυτή η στιγμή είναι όταν αυτό το «κάτι» έχει ωριμάσει. Πολλοί άλλοι, σκηνοθέτες και μη, έχουν περάσει μια ολόκληρη ζωή πριν καταλάβουν αυτή την τόσο απλή αλήθεια. Τι έχει να πει ο Giorgelli; Ότι οι απλές, μονότονες, καθημερινές στιγμές είναι και οι πιο αληθινές. Αυτό εισπράττω εγώ. Τι θα εισπράξει ο καθένας σας, είναι δικό σας θέμα…και μόνο.

Θα σας πάω πίσω σε μια άλλη ταινία, η οποία δεν έχει καμία σχέση με την σημερινή, δεν είναι καν μια ταινία που διεεκδικεί δάφνες και μια θέση στο Κινηματογραφικό Πάνθεον, δεν στελεχώνεται καν από ηθοποιούς και συντελεστές πέραν του μεροκαματιάρη. Απλά σας πάω εκεί για μια και μόνη φράση στο σενάριο που, πιστεύω, αντικατοπτρίζει όλη την ουσία του «Las Acacias». Στο «Κοράκι» του 1994, ο – μακαρίτης πια – Μπράντον Λι, συζητά με τον αστυφύλακα Albrecht για την ζωή του πριν πεθάνει. «Η Σέλι συνήθιζε να μιλά για τέτοια πράγματα.» αρχίζει ο Eric. «Μικρές στιγμές, που πίστευα ότι είναι ασήμαντες…Πίστεψέ με, τίποτα δεν είναι ασήμαντο».
Αυτό είναι και το μύνημα της ταινίας. Μικρές στιγμές, που μπορεί να φαίνονται ασήμαντες. Καμια στιγμή όμως δεν είναι ασήμαντη και κάθε στιγμή αξίζει να γίνει μια ταινία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: