Kolya

KolyaΤρεις δεκαετίες μετά την μεγάλη ακμή του τσεχοσλοβάκικου νεοκυματικού κινηματογράφου που απέφερε δυο ξενόγλωσσα όσκαρ με το Μαγαζάκι της Κεντρικής Οδού (1965, του Ján Kadár) και τον Άνθρωπο Που Έβλεπε Τα Τρένα Να Περνούν (1967, του Jiří Menzel) το χρυσό αγαλματίδιο ξαναήρθε στην τεμαχισμένη, από το 1993, αυτή τη φορά Τσεχία με τον πολυσυζητημένο Kolya. Και αν οι δυο προαναφερθείσες ταινίες είχαν σαν φόντο τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και έντονες επιροές απ’ τον ιταλικό νεορεαλισμό, αυτή εδώ η πανέμορφη ταινία χτίζεται πάνω στην Βελούδινη Επανάσταση  της Πράγας για να δώσει μια πανάλαφρη, σχεδόν «βελούδινη» αίσθηση αλλά και ένα βαθειά ανθρώπινο χαρακτήρα.
Ο Louka λοιπόν είναι ένας μεσήλικας, ταλαντούχος αλλά μπατίρης μουσικός που ωστόσο δεν παραλείπει να απολαμβάνει τις χαρές τις ζωής. Πιεσμένος απ’ τα οικονομικά προβλήματα δέχεται την πρόταση ενός γνωστού του να κάνει έναν εικονικό γάμο με μια ρωσίδα προκειμένου η τελευταία να καταφέρει να μείνει στην Πράγα. Το σχέδιο όμως στραβώνει και έτσι η ρωσίδα φεύγει απ’ την Τσεχοσλοβακία και σαν να μην έφτανε αυτό του αφήνει αμανάτι τον μικρό της γιο Kolya που δεν ξέρει λέξη τσέχικα. Έτσι μέσα από αυτή την περιπέτεια που ο Louka στην αρχή την αντιμετωπίζει σαν αγγαρεία θα αναπτυχθεί μια όμορφη φιλία που θα δώσει καινούργιο νόημα στην ζωή του.
Το άρωμα της ανατολικής Ευρώπης είναι διάχυτο παντού, το ίδιο και η μουσική της, παρόλη όμως την ανθρωπιά που ξεχειλίζει από παντού μια υφέρπουσα απειλή φαίνεται να κρέμεται πάνω απ΄ την Πράγα και τους ανθρώπους της. Η καταρρέουσα όπου νά ΄ναι Σοβιετική Ένωση απειλεί να πάρει μαζί της στον γκρεμό όχι μόνο ανθρώπους αλλά και χώρες ολόκληρες. Τελικά οι ανθρώπινες σχέσεις θα παραμείνουν ζωντανές και η μελωδία του πιάνου αλλά και ο τελικός αποχαιρετισμός των δυο πρωταγωνιστικών χαρακτήρων θα μείνουν να μας υπενθυμίζουν πως οι άνθρωποι πάντα χρειάζονται ο ένας τον άλλον και πολύ περισσότερο όταν όλα γύρω μυρίζουν ότι έρχεται κάτι απειλητικό. Τρία λοιπόν τα βασικά σημεία της ταινίας αυτής που δείχνουν να ευθυγραμμίζονται απόλυτα σε μια λεπτή και ίσως αδιόρατη ευθεία, αυτή της ανθρωπιάς: η παιδική φιγούρα του Kolya, η μουσική που απλώνει τα ευγενικά της πέπλα παντού και ο ειρηνικός χαρακτήρας της Βελούδινης Επανάστασης. Και βέβαια η προέκταση της γραμμής αυτής βάρεσε κατακούτελα την ακαδημία των Όσκαρ. Επικουρικά σε όλα τα παραπάνω κι ένα διακριτκό χιούμορ που όμως είναι τόσο ταιριαστό με την ατμόσφαιρα της ταινίας χωρίς ποτέ να είναι ούτε χοντροκομένο ούτε παράταιρο.
Όσο για τον δημιουργό του Jan Sverak, αυτή εδώ είναι σίγουρα η κορυφή του σε μια ανοδική μεχρι τότε πορεία. Το επίτευγμα του ξενόγλωσσου όσκαρ μάλιστα παραλίγο να το πετύχει το 1991 με το μάλλον ισάξιο Elementary School που εγκαινιάζει την συνεργασία του με τον πατέρα του (και πρωταγωνιστή του Kolya Zdeněk Svěrák) στο σενάριο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: