Waking Ned Devine

Όπως λένε και οι Waterboys στο «Fisherman’s Blues» – από το θαυμάσιο ομώνυμο άλμπουμ τους – «μακάρι να’μουν ψαράς/να διασχίζω τις θάλασσες/μακριά από τις στεριές/και τις πικρές αναμνήσεις». Ας το παραδεχτούμε,όλοι μας κρύβουμε έναν λυρικό ποιητή μέσα μας.Σκεφτόμαστε τα όνειρα που κάνουμε και τα τυλίγουμε με αθεράπευτο ρομαντισμό, φαντασιωνόμαστε το Εγώ μας να γεμίζει με την ομορφιά των απλών πραγμάτων και αισθανόμαστε μεγάλοι και τρανοί μπροστά σε όσους κρίνουμε πεζούς, ρηχούς και άδειους (εδώ φανταστείτε ανάλογη μουσική, επικό πλάνο απέραντων λιβαδιών και απόρθητων βουνοκορφών). Και ξαφνικά, έρχεται η πραγματικότητα να μας προσγειώσει (ήχος βελόνας που σκάβει τον δίσκο, η μουσική σταματάει, το επικό πλάνο αλλάζει σε μαύρο). Μια απλή ερώτηση ξεπηδάει από τα βάθη του μυαλού μας, θεριεύει και φουσκώνει, ώσπου καταπίνει κάθε όνειρο, κάθε φαντασίωση, κάθε πλάνο επικών λιβαδιών και απόρθητων βουνοκορφών: «Δεν θα ήταν άσχημα και ένα εκατομμυριάκι στην τράπεζα,ε; (ηχητικό background: ένα χαιρέκακο γελάκι). Ουαι τοις ηττημένοις, όπως θα έλεγε και ο ποιητής. Όλοι κρύβουμε έναν λυρικό ποιητή μέσα μας, αλλά το στομάχι δεν γεμίζει με ιδεαλισμό.

Δύο γέροι φίλοι, ο Jackie και ο Michael, ζουν στο χωριό Tulaigh Mhór (για να σας βγάλουμε από τον κόπο ενός τυπικότατου ιρλανδέζικου γλωσσοδέτη, προφέρεται Τάλιμορ) της Ιρλανδικής επαρχίας. Πληθυσμός: πενήντα δύο κάτοικοι. Κάθε τι σε ένα τέτοιο μέρος αποτελεί συγκλονιστική είδηση, και τα νέα ότι ο μοναδικός νικητής του εθνικού Λότο κατάγεται από το χωριό δεν αποτελούν εξαίρεση. Οι δύο φίλοι πασχίζουν να ανακαλύψουν ποιός είναι ο υπερτυχερός, και φτάνουν στον Ned Devine, έναν γηραλέο ψαρά που ζει απομονωμένος έξω από το χωριό. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν τον ανακαλύπτουν σπίτι του, με το τυχερό δελτίο στο χέρι, ένα χαμόγελο τόσο πλατύ που ξεκινά από το ένα αυτί και καταλήγει στο άλλο…αλλά νεκρό. Εκεί αρχίζουν τα διλήμματα, οι ίντριγκες…και η πλάκα.

Ο Βρετανός Kirk Jones δεν είναι μεγάλο όνομα στον χώρο του κινηματογράφου αλλά σίγουρα είναι γνωστός αν ασχολήστε επαγγελματικά με την διαφήμιση (το πολυβραβευμένο σποτάκι της βότκας Absolut στις αρχές του ’90 είναι δικό του). Είναι όμως βρετανός και, ως εκ τούτου, το βρετανικό χιούμορ το έχει στο αίμα του. Στο «Waking Ned Devine» αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Πρόκειται για την πρώτη του ταινία και καλά κάνει που δεν ρισκάρει, επιλέγοντας να βαδίσει σε γνώριμα μονοπάτια. Μην νομίζετε ότι το να σκηνοθετείς μια μαύρη κωμωδία είναι εύκολο ή απλό, αλλά το να ακολουθείς τον Πρώτο Κανόνα της Τέχνης σε βγάζει πάντα – ή, σχεδόν πάντα – ασπροπρόσωπο: κάνε αυτό που ξέρεις καλά. Και αυτό κάνει ο Jones, ευτυχώς για μας. Τόσο πίσω από την κάμερα όσο και πίσω από το θαυμάσιο, θανατηφόρο (με την καλή έννοια), ιρλανδέζικα χρωματισμένο σενάριο, ο Kirk Jones κάνει αυτό που ξέρει καλά, και μας αποζημιώνει στο έπακρο.
Η σκηνοθεσία και το σενάριο αποτελούν το ένα μισό. Το άλλο μισό είναι οι ηθοποιοι. Και τι μπορούμε να πούμε για τους δύο γηραιούς πρωταγωνιστές οι οποίοι, κοιτώντας το εκτενές βιογραφικό τους, μετράνε ο καθένας γύρω στα πενήντα χρόνια εμπειρίας στο πανί της Έβδομης Τέχνης.
Ο Ian Bannen ξεκίνησε την καριέρα του την δεκαετία του 50 και συνέχισε αδιάκοπα να δουλεύει ως τον άδικο θάνατό του (από αυτοκινητιστικό ατύχημα) το 1999. Στο «Waking Ned Devine» τον βρίσκουμε σε έναν από τους τελευταίους του ρόλους, ως Jackie O’Shea, κάτοικο του χωριού και άμεσα υπεύθυνου για τα όσα τραγελαφικά συμβαίνουν: αυτός είναι που ανακαλύπτει τον Ned Devine νεκρό στο σπίτι του, αυτός είναι που μηχανεύεται το κόλπο για να μην πάνε χαμένα τα λεφτά, αυτός είναι που μπάζει το αιώνιο φιλαράκι του, τον Michael, στο κόλπο και ολόκληρο το χωριό σε περιπέτειες. Ο Ian Bannen παίζει με την ζωντάνια ενός εφήβου, σε έναν ρόλο που σε κερδίζει σε όλες του τις στιγμές και σε όλες του τις εκφάνσεις. Ακόμα κι αν αναλύσουμε τον χαρακτήρα του Jackie μέσα από το αυστηρό πρίσμα της πλοκής – δεν παύει να είναι, στην ουσία, ένας απατεώνας -, είναι αδύνατο να μην τον συμπαθήσουμε. Πιστέψτε με, αν όλοι οι απατεώνες ήταν έτσι, όλοι θα θέλαμε να έχουμε έναν για φίλο μας!
Ο έτερος του πρωταγωνιστικού διδύμου είναι ένας από τους – κατά την γνώμη μου – καλύτερους ηθοποιούς που έχει βγάλει αυτό το παράξενο, θεότρελο νησί της Ιρλανδίας, και ένας από τους προσωπικά μου αγαπημένους. Ο David Kelly μετρούσε ήδη εξήντα ολόκληρα χρόνια αδιάκοπης δουλειάς, ως τον θάνατό του το 2010, η είδηση του οποίου αποτέλεσε εθνικό γεγονός. Στην Ελλάδα έγινε γνωστός ως παππούς Joe στην κατά Tim Burton εκδοχή του «Τσάρλι Και Το Εργοστάσιο Σοκολάτας», αλλά στην Ελλάδα είναι γνωστό ότι τα καλά νέα φτάνουν αργά. Στο «Waking Ned Devine» κρατάει τον ρόλο του Michael O’Sullivan, επιστήθιου και από αμνημονεύτων ετών φίλο του Jackie O’Shea, και στην ερμηνεία του δεν υστερεί σε τίποτα από το παμπόνηρο έτερον ήμισύ του. Ζωντάνια, σφρίγος, γαρνιρισμένα με λίγο περισσότερη αθωότητα από τον φίλο του, αλλά πάντα έτοιμος να λάβει μέρος στο παιχνίδι, ο Michael O’Sullivan είναι το τέλειο συμπλήρωμα σε ένα ζευγάρι από αυτά που μένουν στην μνήμη μας και στην ιστορία του Κινηματογράφου. Burt Lankaster – Kirk Douglas, Walter Mathau – Jack Lemon…προσθέστε και το ζευγάρι Ian Bannen – David Kelly για να «δέσει το γλυκό». Απλά και μόνο, το τέλειο δέσιμο για δύο τρελόγερους που βάζουν κάτω πολλούς εικοσάρηδες της δικής μας γενιάς.
Δίπλα στο αξέχαστο δίδυμο, η Fionnula Flanagan δεν είναι μικρό όνομα. Βέρα Ιρλανδέζα κι αυτή, έκανε το ντεπούτο της το 1965, και βρίσκεται ακόμα μαζί μας και σήμερα. Μικρότερη σε ηλικία από τους δύο συμπρωταγωνιστές της, αλλά με όχι λιγότερο αξιοζήλευτο παλμαρέ, η Flanagan παίζει την γυναίκα του Jackie, την Annie, και στην ουσία είναι η φωνή της λογικής. Ή τουλάχιστον, προσπαθεί στην αρχή να είναι. Το παιχνίδι όμως έχει αρχίσει για τα καλά, βρισκόμαστε στην τελική ευθεία και η λογική πάει περίπατο. Δεν είναι τα κέρδη, δεν είναι τα λεφτά – εξάλλου, σύμφωνα με τον πιτσιρικά της ταινίας, «όλα θα έχουν ξοδευτεί σε δύο μέρες για μπύρες στην παμπ του Finnegan». Είναι η περιπέτεια που την ωθεί τελικά να υψώσει το ποτήρι της μαζί με τους άλλους και να αναφωνήσει με το αξεπέραστο ιρλανδέζικο μπρίο: «slainte!!!». Στην υγεία σας!!!

Στο «Fisherman’s Blues» συνεχίζουν οι Waterboys να τραγουδούν:»μακάρι να’μουν οδηγός/σ’ενα δυνατό τρένο/που βρυχάται κι αγκομαχά στις γραμμές του/σαν κανόνι στην βροχή». Ας το παραδεχτούμε, όλοι κρύβουμε μέσα μας έναν λυρικό ποιητή. Όλοι φανταζόμαστε πανοραμικά πλάνα ατέλειωτων λιβαδιών και απόρθητων βουνοκορφών, συνοδεία ανάλογης μουσικής. Όμως, κάποια στιγμή θα ακουστεί ο ήχος της βελόνας που σέρνεται στον δίσκο, η μουσική θα τελιώσει απότομα και τα πανοραμίκ θα σβήσουν σε μαύρο φόντο. Τότε έρχεται η ώρα να παραδεχτούμε ότι, καλός ο ιδεαλισμός και ονειροποληση, αλλά και ένα εκατομμυριακί στην τράπεζα δεν θα μας έπεφτε άσχημα. Ειδικά όταν η χαιρέκακη φωνή που μας το ρωτάει αυτό είναι η φωνή του Ned Devine.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: