Medianeras

«So Close Yet So Far» μας τραγουδάει ο Elvis Prisley, από το άλμπουμ του «Harum Scarum» του 1965, και είναι εκπληκτικό πως μια και μόνη φράση μπορεί να συνοψίσει την ζωή σε μια μεγαλούπολη. Ποτέ άλλοτε και πουθενά αλλού οι ζωές των ανθρώπων δεν ήταν και δεν είναι τόσο απομακρυσμένες.  Οι στέγες βρίσκονται η μία δίπλα στην άλλη, οι πόρτα μας αντικρύζει την πόρτα του γείτονα, τα μπαλκόνια αγγίζονται. Πως έφτασαν οι άνθρωποι να είναι τόσο απόμακροι; Μια τόσο απλή κίνηση όσο το να πεις μια «καλημέρα», είναι σπάνια εως αδύνατη. Δεν μιλάμε ο ένας στον άλλον, δεν ξέρουμε τίποτε ο ένας για τον άλλον, δεν ρωτάμε ο ένας για τον άλλο. Φαίνεται ότι όσο περισσότεροι οι άνθρωποι, τόσο μεγαλύτερη η μοναξιά τους. Είναι κι αυτό μια από τις αντιφάσεις του είδους μας και όποιος προσπαθεί ή ονειρεύεται κάτι διαφορετικό, αντιμετωπίζεται ως αθεράπευτα ρομαντικός. Και το τραγικότερο αυτής της αποξένωσης; Όλοι ονειρευόμαστε κάτι που θα μας αλλάξει την ζωή, όλοι ελπίζουμε σε κάτι που θα μας δώσει έναν στόχο, όλοι μας ευχόμαστε να συμβεί κάτι που θα μας κάνει να αντιμετωπίσουμε με αισιοδοξία την επόμενη μέρα. Σ’αυτή την καθημερινότητα, σ’αυτή την μοναξιά, όλοι μας είμαστε τυφλοί, και δεν βλέπουμε ότι αυτό το κάτι βρίσκεται ακριβώς δίπλα μας.

Μπουένος Άιρες, Αργεντινή. Σήμερα. Ο Μάρτιν προσπαθεί να συμμαζέψει τον εαυτό του μετά από έναν οδυνηρό χωρισμό. Μόνη του συντροφιά, ένα μικρό σκυλάκι, ενθύμιο της χαμένης του αγάπης.
Ακριβώς απέναντί του, μένει η Μαριάννα. Απόφοιτος αρχιτεκτονικής, κερδίζει τα προς το ζειν σχεδιάζοντας βιτρίνες καταστημάτων. Τσακισμένη κι αυτή ψυχολογικα, προσπαθεί να συνεχίσει την ζωή της.
Ζουν και οι δυο στο ίδιο συγκρότημα πολυκατοικιών.Συχνάζουν στα ίδια μέρη, ψωνίζουν στα ίδια καταστήματα, περνούν τον λιγοστό ελεύθερο χρόνο τους στην ίδια δημοτική πισίνα. Στον δρόμο, προσπερνούν ο ένας τον άλλο χωρίς να ανταλλάξουν μια κουβέντα, ένα βλέμμα ή ένα χαμόγελο. Δεν ξέρουν τίποτε ο ένας για τον άλλον. Με φόντο την μεγαλούπολη και τα εκατομμύρια των άλλων ανθρώπων, και μέσα απο εναν έρωτα που περιμένει να γεννηθεί, ο Μάρτιν και η Μαριάννα είναι δύο ξένοι προορισμένοι να αλλάξουν ο ένας την ζωή του άλλου με τρόπο καθοριστικό και αμετάκλητο.

Η Λατινική Αμερική μας έχει συνηθίσει στην θλιμμένη λυρικότητα της μεγαλούπολης, κι αυτό φαίνεται σε κάθε μορφή τέχνης, από την ζωγραφική και την λογοτεχνία, ως τον κινηματογράφο. Μας έρχονται στο νου εικονες από Gabriel Garcia Marquez και Pablo Neruda και ο αργεντίνος Gustavo Taretto τιμά στο έπακρο την παράδοση του πολιτισμού στον οποίο γεννήθηκε και μεγάλωσε. Στο «Medianeras» αναπτύσσει την μικρού μήκους ομώνυμη ταινια του 2005 σε μια θαυμάσια τοιχογραφία του Μπουένος Άιρες, της καθημερινότητάς, του χρώματος και του ρυθμού της μεγαλούπολης. Μέσα από τις ζωές των δυο πρωταγωνιστών, εμφανίζεται μια Αργεντινή οικεία, καθημερινή, τόσο μακρινή και όμως τόσο κοντινή στον καθέναν μας, ακριβώς όπως οι ζωές του Μάρτιν και της Μαριάννας βρίσκονται και εξελισσονται η μια δίπλα στην άλλη και η μια τόσο μακριά από την άλλη.
Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, οι νεαροί Javier Drolas και Pilar Lopez de Ayala (την είχαμε προσέξει στο «Alatriste» δίπλα στον Viggo Mortensen) σχηματίζουν ένα όμορφο και γλυκύτατο δίδυμο στο οποίο αναγνωρίζουμε, τόσο τον εαυτό μας όσο και τον διπλανό μας. Οι ερμηνείες τους δεν είναι υπερβολικές και δεν περιορίζονται από τις επιταγές της ερμηνευτικής τέχνης: θα νόμιζε κανείς ότι παρακολουθεί τις ζωές δύο συνηθισμένων, καθημερινών ανθρώπων, και η αλήθεια τους είναι αυτό που συγκινεί και αγγίζει.
Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στην φωτογραφία του Leandro Martinez , ο φακός του οποίου ζωγραφίζει ένα ζωντανό αστικό κέντρο, γεμάτο χαρακτήρες, πρόσωπα, αισθήματα. Βλέπουμε τις ζωές των καθημερινών ανθρώπων, τις σκέψεις τους και τις επιθυμίες τους, τον ζωντανό ιστό ανάμεσα στα τσιμεντένια κτήρια και καταλάβαίνουμε οτι, μέσα στην μοναξιά μας, ζούμε όλοι μαζί.

Ίσως κι αυτό να είναι το νόημα και το μύνημα αυτής της μικρής, προσωπικής και αληθινής ταινίας. Το «Medianeras» αποπνέει Λατινική Αμερική του σήμερα σε κάθε του πλάνο, αποπνέει αυτή την θλιμμένη γλυκύτητα που ύμνησαν τα μεγάλα ονόματα του Λατινοαμερικάνικου Ρεαλισμού, την λυρικότητα της μοναξιάς και την ελπίδα που απορρέει μέσα από το χαμόγελο που τολμάμε να δώσουμε σε κάποιον που δεν ξέρουμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: