Walk the Line

Και τι δεν έζησε αυτός ο άνθρωπος. Για δέκα ζωές! Σχεδόν πενήντα αδιάλειπτα χρόνια μουσικής (όσο λίγοι άλλοι στη σύγχρονη μουσική), ναρκωτικά, αλκοόλ, παρανομία. Μια ζωή σαν παραμύθι που στο ένδοξο τέλος της τοποθέτησε τον Johnny Cash (1932 – 2003) στην κορυφή της λαϊκής αμερικάνικης μουσικής παρέα με τον Bob Dylan. Και αυτός αντί να ακολουθήσει την μοιραία πτωτική πορεία σχεδόν όλων των μουσικών που τα γεράματα έρχονται να τους φθείρουν και να εξαφανίσουν την έμπνευση και την όρεξή τους, αυτός κατάφερε να πάει κόντρα στη φύση. Στα μέσα των ’90ς, σχεδόν στα 65 του και με 40 μουσικά χρόνια στην καμπούρα του αυτός τρέλανε τον κόσμο. Στα περίφημα τέσσερα άλμπουμ του στην American Recordings και με τη βοήθεια του παραγωγού Rick Rubin, τον ακούσαμε να διασκευάζει καλλιτέχνες που έχουν τα μισά, ίσως και παραπάνω, χρόνια του και που ούτε που θα σου πήγαινε το μυαλό σου ότι θα μπορούσε να ασχοληθεί μαζί τους: Depeche Mode, Danzig, Beck, Soundgarden, Tom Petty, U2, Nick Cave και  ένα σωρό ακόμα. Ένα ακόμα δείγμα του πόσο μεγαλοπρεπής και ακομπλεξάριστος ήταν αυτός ο τύπος αλλά και πόσο μεγάλο μυαλό ήταν στα εβδομήντα του όταν παίρνει ένα τόσο αταίριαστο γι’ αυτόν ρεπερτόριο και το κάνει εντελώς δικό του. Και πόσο σε αφήνει να μείνεις με ανοιχτό το στόμα σαν χάνος όταν τον ακούς να διασκευάζει τόσο εκπληκτικά το Hurt των Nine Inch Nails λίγους μήνες πριν πεθάνει.

Αυτή λοιπόν η τόσο εκπληκτική η ζωή περνάει τόσο ωραία στο κινηματογραφικό πανί στο Walk the Line υπό την διεύθυνση του αμερικανού σκηνοθέτη James Mangold, το 2005, δυο χρόνια μετά τον θάνατο του Cash. Η Αμερική της δεκαετίας του ’50 αναπαρίσταται με μαεστρία, η μουσική έχει φυσικά τον πρώτο λόγο, χωρίς όμως να καπελώνει την πλοκή και την αφήγηση της ζωής αυτού του μεγάλου αμερικανού. Η ταινία επικεντρώνεται στην περίοδο της πρώτης του μεγάλης ακμής απ’ το πρώτο του single στην Sun (τον Ιούνιο του ’55, έναν ακριβώς  χρόνο μετά την κυκλοφορία  του πρώτου single του Elvis στην ίδια εταιρία), τα πρώτα χρόνια της επιτυχίας, τον έρωτά του με την June Carter, τις περιπέτειές του με το νόμο και τις καταχρήσεις, μέχρι την περίφημη συναυλία του στις φυλακές του Folsom και τελικά τον γάμο του με την Carter το 1968. Το πρωταγωνιστικό δίδυμο Joaquin Phoenix και Reese Witherspoon δίνει ότι καλύτερο και η ροή της ταινίας κάνει τις δυο και κάτι ώρες της να φεύγουν σα νεράκι. Εν ολίγοις έχουμε να κάνουμε με μια απ’ τις καλύτερες μουσικές βιογραφίες που είδαμε ποτέ.

Μέχρι τη Δευτέρα λοιπόν μπορείτε να τον απολαύσετε στην απίστευτη διασκευή του στο Solitary Man του Neil Diamond σε μια ανατριχιαστική ερμηνεία και που συμβαίνει να είναι ένα απ’ τα αγαπημένα μου τραγούδια ever! Γιατί καμιά φορά τα αριστουργήματα δε χρειάζονται παρά μια ψυχωμένη φωνή και μια κιθάρα να τα σιγοντάρει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: