Χρεοκρατία

Μιλώντας κινηματογραφικά, ένα ντοκυμαντέρ είναι πάντα μια…περίεργη υπόθεση. Δεν υπάρχουν ηθοποιοί για να κριθούν οι ερμηνείες τους, δεν υπάρχει σενάριο για να κριθεί αφηγηματικά, ο σκηνοθέτης έχει ρόλο διεκπεραιωτικό. Αναγκαστικά, ένα ντοκυμαντέρ πρέπει να κριθεί και να αναλυθεί υπό άλλο πρίσμα, αυτό της πραγματικότητας. Ενώ στο σινεμά η αλήθεια και η πραγματικότητα ελάχιστη σημασία έχουν, στο ντοκυμαντέρ η εξυπηρέτηση και των δύο αποτελούν απώτερο σκοπό. Το «Ran» του Kurosawa είναι και παραμένει ένα από τα αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου – ελάχιστη σημασία, και μόνο για τους φανατικούς τυπολάτρες, έχει η πιστή απόδοση της ιαπωνικής κουλτούρας και κοινωνίας του 16ου αιώνα. Σε ένα ντοκυμαντέρ και η τελευταία ατάκα πρέπει να είναι αληθινή, είδικα όταν το θέμα του είναι τόσο δύσκολο και πολύπλοκο όσο η οικονομική κρίση στην χώρα μας. Φιλόδοξα και, θα τολμούσα να πω, με μια παιδική αφέλεια, η «Χρεοκρατία» ξεκινά να πράει ακριβώς αυτό: να μας διηγηθεί την πραγματική ιστορία πίσω από την οικονομική κατάρρευση της Ελλάδας τα τελευταία τρία χρόνια. Τα καταφέρνει; Είναι πειστική; ‘Εχει επιχειρήματα; Τέτοια είναι τα ερωτήματα που καλείται να κάνει ο θεατής για να κλιθεί, στο τέλος, να τα απαντήσει.
Εκ των πραγμάτων, σε εβδομήντα λεπτά διάρκειας, είναι αδύνατο να παρατεθούν όλα τα στοιχεία που αφορούν το – κατα γενική ομολογία – οικονομικό χάλι της χώρας μας. Αναγκαστικά λοιπόν, η «Χρεοκρατία» περνάει στα γρήγορα τα γεγονότα: πως φτάσαμε ως εδώ, τι συνέβει στην Ελλάδα από τις αρχές του ’70 μέχρι σήμερα, πως η στάση μας εδώ και σαράντα χρόνια γύρισε μπούμερανγκ και κατέληξε τοίχος στον οποίο σπάσαμε τα μούτρα μας. Στην παράθεση των διαφόρων εννοιών, το ντοκυμαντέρ αποδεικνύεται εύστοχο και κατατοπιστικότατο, όπως στην έννοια του «απεχθούς χρέους», την οποία εξηγεί με τόση απλότητα και αμεσότητα που την καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε.
Αναπόφευκτα, ακολουθούν – και έτσι πρέπει – τα ερωτήματα. Είναι το χρέος μας πραγματικά «απεχθές»; Μπορεί να αντιμετωπιστεί ως τέτοιο; Το ντοκυμαντερ καταφεύγει στον Ισημερινό σαν παράδειγμα αντιμετώπισης απεχθούς χρέους. Μπορεί να συμβεί κάτι παρόμοιο στην Ελλάδα; Εν τέλει, είναι η κατάσταση απόρροια του ευρύτερου οικονομικού status quo, ή βάλαμε κι εμείς το χεράκι μας; Τέτοια ερωτήματα δεν απαντώνται άμεσα. Και ίσως να ήταν αυτός ο σκοπός του ντοκυμαντέρ: να μην μας δώσει έτοιμες απαντήσεις αλλά τροφή για σκέψη. Υπό αυτή την οπτική,η «Χρεοκρατία» τα καταφέρνει θαυμάσια.

Δεν είναι σκοπός μου να πω αν η «Χρεοκρατία» μου άρεσε ή όχι. Της αναγνωρίζω πως έχει τα κότσια και το θάρρος που λείπουν από πολλούς. Αναγνωρίζω επίσης και την καλλιτεχνική αρτιότητα την οποία δεν άφησε στο περιθώριο – πραγματικός μουσικός άθλος το soundtrack του Αγγελάκα. Από κει και πέρα, αν πείθει ή όχι, το αφήνω στην κρίση του θεατή. Για ένα όμως πράγμα δεν έχω καμία απολύτως αμφιβολία: στο ότι αποτελεί εβδομήντα λεπτά χρόνου που δεν θα πάνε χαμένα από κανέναν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: