Προβολή : Debtocracy – Χρεοκρατία

Ένα ντοκυμαντέρ για την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας. Πως φτάσαμε ως εδώ; Τι έγινε; Τι ΔΕΝ έγινε; Ευθυνόμαστε για κάτι; Αν όχι, ποιοι πραγματικά είναι οι υπεύθυνοι; Τέτοια ερωτήματα – και πολλά άλλα – καλείται να θέσει ο θεατής του ντοκυμαντέρ που θα προβάλλει η Κινηματογραφική Λέσχη Αταλάντης, την Δευτέρα 30 Απριλίου και ώρα 20:45, στην αίθουσα προβολών του Κωνστανινείου Πνευματικού Κέντρου. Σαν περιμένουμε, για εβδομήντα λεπτά από τον χρόνο σας που, πιστεύουμε, δεν θα πάνε χαμένα!

 

Χρεοκρατία

Μιλώντας κινηματογραφικά, ένα ντοκυμαντέρ είναι πάντα μια…περίεργη υπόθεση. Δεν υπάρχουν ηθοποιοί για να κριθούν οι ερμηνείες τους, δεν υπάρχει σενάριο για να κριθεί αφηγηματικά, ο σκηνοθέτης έχει ρόλο διεκπεραιωτικό. Αναγκαστικά, ένα ντοκυμαντέρ πρέπει να κριθεί και να αναλυθεί υπό άλλο πρίσμα, αυτό της πραγματικότητας. Ενώ στο σινεμά η αλήθεια και η πραγματικότητα ελάχιστη σημασία έχουν, στο ντοκυμαντέρ η εξυπηρέτηση και των δύο αποτελούν απώτερο σκοπό. Το «Ran» του Kurosawa είναι και παραμένει ένα από τα αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου – ελάχιστη σημασία, και μόνο για τους φανατικούς τυπολάτρες, έχει η πιστή απόδοση της ιαπωνικής κουλτούρας και κοινωνίας του 16ου αιώνα. Σε ένα ντοκυμαντέρ και η τελευταία ατάκα πρέπει να είναι αληθινή, είδικα όταν το θέμα του είναι τόσο δύσκολο και πολύπλοκο όσο η οικονομική κρίση στην χώρα μας. Φιλόδοξα και, θα τολμούσα να πω, με μια παιδική αφέλεια, η «Χρεοκρατία» ξεκινά να πράει ακριβώς αυτό: να μας διηγηθεί την πραγματική ιστορία πίσω από την οικονομική κατάρρευση της Ελλάδας τα τελευταία τρία χρόνια. Τα καταφέρνει; Είναι πειστική; ‘Εχει επιχειρήματα; Τέτοια είναι τα ερωτήματα που καλείται να κάνει ο θεατής για να κλιθεί, στο τέλος, να τα απαντήσει.
Εκ των πραγμάτων, σε εβδομήντα λεπτά διάρκειας, είναι αδύνατο να παρατεθούν όλα τα στοιχεία που αφορούν το – κατα γενική ομολογία – οικονομικό χάλι της χώρας μας. Αναγκαστικά λοιπόν, η «Χρεοκρατία» περνάει στα γρήγορα τα γεγονότα: πως φτάσαμε ως εδώ, τι συνέβει στην Ελλάδα από τις αρχές του ’70 μέχρι σήμερα, πως η στάση μας εδώ και σαράντα χρόνια γύρισε μπούμερανγκ και κατέληξε τοίχος στον οποίο σπάσαμε τα μούτρα μας. Στην παράθεση των διαφόρων εννοιών, το ντοκυμαντέρ αποδεικνύεται εύστοχο και κατατοπιστικότατο, όπως στην έννοια του «απεχθούς χρέους», την οποία εξηγεί με τόση απλότητα και αμεσότητα που την καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε.
Αναπόφευκτα, ακολουθούν – και έτσι πρέπει – τα ερωτήματα. Είναι το χρέος μας πραγματικά «απεχθές»; Μπορεί να αντιμετωπιστεί ως τέτοιο; Το ντοκυμαντερ καταφεύγει στον Ισημερινό σαν παράδειγμα αντιμετώπισης απεχθούς χρέους. Μπορεί να συμβεί κάτι παρόμοιο στην Ελλάδα; Εν τέλει, είναι η κατάσταση απόρροια του ευρύτερου οικονομικού status quo, ή βάλαμε κι εμείς το χεράκι μας; Τέτοια ερωτήματα δεν απαντώνται άμεσα. Και ίσως να ήταν αυτός ο σκοπός του ντοκυμαντέρ: να μην μας δώσει έτοιμες απαντήσεις αλλά τροφή για σκέψη. Υπό αυτή την οπτική,η «Χρεοκρατία» τα καταφέρνει θαυμάσια.

Δεν είναι σκοπός μου να πω αν η «Χρεοκρατία» μου άρεσε ή όχι. Της αναγνωρίζω πως έχει τα κότσια και το θάρρος που λείπουν από πολλούς. Αναγνωρίζω επίσης και την καλλιτεχνική αρτιότητα την οποία δεν άφησε στο περιθώριο – πραγματικός μουσικός άθλος το soundtrack του Αγγελάκα. Από κει και πέρα, αν πείθει ή όχι, το αφήνω στην κρίση του θεατή. Για ένα όμως πράγμα δεν έχω καμία απολύτως αμφιβολία: στο ότι αποτελεί εβδομήντα λεπτά χρόνου που δεν θα πάνε χαμένα από κανέναν.

Προβολή : Farenheit 451

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου η 23η Απριλίου και η Κινηματογραφική Λέσχη Αταλάντης την θυμάται με την προβολή της ταινίας του François Truffaut, «Farenheit 451». Μια ταινία βασισμένη σε βιβλίο – στο πολύκροτο μυθιστόρημα του Μαιτρ της φαντασίας, Ray Bradbury  – και αφιερωμένη στο βιβλίο, ως έννοια και ως παράγοντα πολιτισμού.
Η προβολή θα γίνει στις 20:00 το βράδυ, Δευτέρα 23 Απριλίου, στην αίθουσα προβολών του Κωνσταντινείου Πνευματικού Κέντρου.

Προβολή : Breaking The Waves – Δαμάζοντας Τα Κύματα

Την Μεγάλη Δευτέρα, 9 Απριλίου και ώρα 20:45 το βράδυ, η Κινηματογραφική Λέσχη Αταλάντης θα προβάλει την ταινία «Δαμάζοντας Τα Κύματα» σε σκηνοθεσία Lans von Trier. Σας περιμένουμε!

Breaking the Waves

Κάθε ταινία του δανού Lars von Trier είναι φτιαγμένη για να συζητηθεί. Κι αν αυτό είναι πλέον κοινός τόπος σήμερα στην σχεδόν τριαντάχρονη πορεία του μπορεί να σκεφτεί κανείς τι σοκ προκάλεσε αυτή εδώ περίπου δεκαπέντε χρόνια πριν μιας και ήταν η πρώτη του με την οποία συστήθηκε στο ευρύ κοινό. Οι συζητήσεις πήγαιναν κι ερχόντουσαν, μπόλικο μελάνι χύθηκε από κριτικούς και μη, το όνομά του άρχισε να μπαίνει παντού, αλλά η αλήθεια παραμένει μία: ότι πρόκειται για μια εκπληκτική ταινία που όχι μόνο τον έβαλε στα μεγάλα σαλόνια, ακόμα και στα όσκαρ αλλά σήμερα, αποτιμώντας το έργο του, μπορούμε να την ξαναθυμηθούμε με ανοιχτή ματιά και ενδεχομένως παραμερίζοντας στην άκρη τον τόσο δύστροπο και κατα γενική ομολογία αχώνευτο χαρακτήρα του. Όντως ο Trier μαζί με τον Ingmar Bergman (φαίνεται τό ‘χουν στο αίμα τους αυτοί οι σκανδιναβοί) πρέπει να είναι οι πιο αντιπαθητικοί δημιουργοί του σινεμά ever. Όμως πρέπει να αξιολογούμε πάντα το έργο του κάθε καλλιτέχνη και όχι το χαρακτήρα του και υπό αυτήν την οπτική γωνία οφείλει ο καθένας να παραδεχτεί ότι ποτέ μια ταινία του Trier δεν μπορεί να είναι αδιάφορη.

Στο προκείμενο τώρα, η τανία αφηγείται την ιστορία της Μπες, μιας άβγαλτης ερωτικά και μάλλον ψυχικά διαταραγμένης και καταπιεσμένης σκωτσέζας, η οποία σε πείσμα της θρησκόληπτης οικογένειάς της παντρεύεται έναν εντελώς κόντρα τύπο για την κοινωνία της, τον Γιαν. Δεν προλαβαίνουν να χαρούν τίποτα και ο Γιαν μένει παράλυτος από ένα εργατικό ατύχημα. Από μια παράξενη διαστροφή ή κατά βάθος από αίσθημα αυτολύπησης την ωθεί να βρει εραστή μιας και αυτός είναι σεξουαλικά ανίκανος και αυτή όχι μόνο τον υπακούει αλλά πιστεύει ότι αυτό είναι και το θέλημα του Θεού. Ο περίγυρός της φυσικά σχεδόν την αφορίζει κοινωνικά αλλά αυτή πλέον είναι ανίκανη να σκεφτεί την κοινωνική της θέση και ωθούμενη τυφλά αποκλειστικά απ’ την αγάπη της για τον Γιαν φτάνει στα άκρα.

Όποιος θα δει το Breaking the Waves θα αναρωτηθεί: Τι είναι τούτο το πράμα; Μια βλασφημία προς το πρόσωπο του Θεού, ένας ύμνος στην απόλυτη αγάπη, μια γερή κλωτσιά στα αχαμνά όλων των απανταχού συντηρητικών κοινωνιών και μυαλών; Είναι όλα αυτά μαζί!  Αλλά  και ταυτόχρονα η τέλεια ερμηνεία της Emily Watson (που προτάθηκε για όσκαρ εκείνη τη χρονιά) και γι’ αυτό το λόγο μια κατά βάθος «γυναικεία» ταινία (εδώ που τα λέμε είναι η τρίτη συνεχόμενη «γυναικεία» ταινία που προβάλουμε) αλλά τόσο διαφορετική απ’ ότιδήποτε έχουμε συναντήσει στον παγκόσμιο κινηματογράφο. Και βέβαια είναι η καλύτερη επιλογή για να ξεκινήσει κανείς την γνωριμία του με τον Trier.