Séraphine

Γαλλία, 1914. Με τον πρώτο Μεγάλο Πόλεμο προ των πυλών και σε μια κοινωνία ανασφαλή και μπερδεμένη, η Séraphine Louis προσλαμβάνεται από τον Γερμανό κριτικό τέχνης Wilhem Uhde σαν οικονόμος. Μέσα από την συνεργασία τους, και οι δύο ανακαλύπτουν κάτι αναπάντεχο: η Séraphine ανακαλύπτει την αγάπη της για την ζωγραφική και ο Uhde ανακαλύπτει ένα μεγάλο ταλέντο. Σιγά σιγά και με μεθοδικότητα, ο Γερμανός εργοδότης υποθάλπτει το ταλέντο της και το κάνει γνωστό στον καλλιτεχνικό κόσμο της εποχής, χωρίς να ξέρει ότι παίζει με την φωτιά, καθώς η ψυχική ισορροπία της γυναίκας κρέμεται από μια κλωστή.
Βασισμένο στην αληθινή ιστορία της ζωγράφου Séraphine Louis – γνωστή ευρύτερα ως «Séraphine της Senlis» -, o Γάλλος ηθοποιός και σκηνοθέτης Martin Provost ξεκαθαρίζει μια κατά τα άλλα στεγνή βιογραφία και επικεντρώνεται στην σχέση της ηρωίδας με τον εργοδότη και μέντορά της, σε μια πραγματική σπουδή ανθρωπίνων χαρακτήρων και σχέσεων. Είναι γνωστή η αγάπη του για τον άνθρωπο ως κεντρικό θέμα και εδώ, στην τέταρτη κατά σειρά σκηνοθετική δουλειά του, δεν ξεφεύγει από την πεπατημένη. Η τέχνητης ζωγραφικής που η Séraphine υπηρετεί, τραβιέται από το επίκεντρο και δρα επικουρικά στην ανάπτυξη του ψυχισμού της γυναίκας, στην απόδοση των λεπτομερειών της φαντασίας, των σκέψεων και των προβληματισμών της. Ταυτόχρονα, η μελέτη των ανθρωπίνων σχέσεων με τον περίγυρό της και των αποτελεσμάτων που αυτές έχουν, ξεφεύγει από τα στενά όρια μιας βιογραφίας και κινούνται στα όρια της ψυχολογικής ανάλυσης. Το τελικό αποτέλεσμα στο πανί είναι μια από τις πιο δυνατές ιστορίες που μας έχει δώσει ο Γαλλικός Κινηματογράφος, ένα αποτέλεσμα που μερικές φορές μπορεί να ενοχλήσει, αλλά αναπόφευκτα θα προβληματίσει.
Πρώτη και καλύτερη από τους ηθοποιούς, η Yolande Moreau αποδίδει αποτελεσματικά και με άνεση την ταραγμένη προσωπικότητα της ηρωίδας, σε ένα ρόλο που θέλει μεγάλα κότσια για να τον σηκώσει κάποιος. Τεράστιο ρίσκο για μια ηθοποιό που, παρά την ηλικία της, δεν έχει να επιδείξει το πλούσιο παλμαρέ των αστέρων του Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, αλλά στην τελική ανάλυση, δεν χρειάζεται. Η Moreau σηκώνει τον ρόλο και τις δυσκολίες του, και αποδεικνύει ότι η πείρα δεν βρίσκεται στα χρόνια. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Ulrich Tukur στον ρόλο του κριτικού Wilhem Uhde, δημιουργώντας ένα εξαιρετικά ισορροπημένο ζευγάρι που τόσο λείπει τον τελευταίο καιρό από την Έβδομη Τέχνη.
Στα τεχνικά της ταινίας, η μουσική του Michael Galasso συνθέτει ένα σφιχτό και ώριμο soundtrack, ενώ η φωτογραφία του ¨πολύ» Laurent Brunet είναι πραγματικό οφθαλμόλουτρο.

Μια βιογραφία είναι δύσκολο να την παρακολουθήσεις. Μια τόσο ταραγμένη ζωή, ακόμα δυσκολότερο. Εξαρτάται τι περιμένει κάποιος από μια ταινία σαν το Séraphine. Ίσως το μυστικό να βρίσκεται ακριβώς εκεί: να μην περιμένεις απολύτως τίποτα. Μόνο έτσι είσαι αρκετά ανοιχτός για να πάρεις το μάθημα και την σοφία που σου δίνει ο Κινηματογράφος. Και το Séraphine, ένα από τα καλύτερα και ωριμότερα δείγματα του σύγχρονου Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, είναι πλούσιο και σε μαθήματα, και σε σοφία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: