Silvana Mangano – El Negro Zumbon

Τι σου είναι αυτές οι ιταλίδες πάντως ρε φίλε! Έχουν μια άλλα κλάση όπως και να το κάνεις. Και δε μιλάω για τα κουνελάκια του Μπερλουσκόνι αλλά για τις κλασσικές ντίβες του ιταλικού κινηματογράφου που μέχρι και τις μέρες μας κάνουν τον κόσμο να παραμιλάει. Ανάμεσά τους και σε περίοπτη θέση η Silvana Mangano (1930-1989) που για λίγα λεπτάκια κοσμεί με την παρουσία της το Nuovo Cinema Paradiso που θα δούμε αύριο με ένα κλασσικό απόσπασμα απ’ την ταινία Anna (1951, σκηνοθεσία Alberto Lattuada) και αφηγείται την ιστορία μιας στριπτιτζούς που έγινε, λέει, καλόγρια. Μαζί της ο κακός Vittorio Gassman που την παρέσυρε στο βούρκο της ακολασίας αλλά αυτός που κέρδισε την καρδιά της είναι ο Raf Vallone (ηθοποιός, δημοσιογράφος, δικηγόρος, αντάρτης-κομμουνιστής στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και δεξί χαφ στην Τορίνο στη δεκαετία του ’30, μη γελάτε δεν κάνω πλάκα).

Και φυσικά το τραγούδι που έγινε καραχίτ στα 50ς το El Negro Zumbon το οποίο η Silvana παρουσιάζει με τυπικά ιταλικό σκέρτσο και νάζι. Φυσικά η φωνή δεν ανήκει στην Silvana αλλά στην Flo Sandon, η οποία είπε την original εκτέλεση, κυκλοφορημένη στις 78 στροφές το 1952 στην ετικέτα Durium (κωδ. κυκλοφορίας A 9942). Και για να πω την αλήθεια τώρα που το ξανακούω, απορώ πως και δεν το έχουν ξεθάψει κι εδώ στην Ελλάδα μιας και μου μοιάζει ότι θα ήταν τέλειο για αποκριάτικο καρναβάλι. Του χρόνου λοιπόν που θα βγάλουμε άρμα στο καρναβάλι κάποιον θα ντύσουμε Silvana Mangano που θα παρελαύνει με μουσική υπόκρουση το El Negro Zumbon.

Προβολή : Σινεμά Ο Παράδεισος

Επιτέλους, έφτασε η ώρα! Η Κινηματογραφική Λέσχη Αταλάντης πραγματοποιεί την πρώτη της προβολή, στην αίθουσα του Κωνσταντινείου Πνευματικού Κέντρου Αταλάντης. Η προβολή θα γίνει στις 29/3/2012, στις 19:00 το απόγευμα και, φυσικά, η είσοδος είναι ελεύθερη. Όσοι πιστοί…προσέλθετε!

Σαν πρώτη επίσημη της Λέσχης μας, θα προβληθεί η ταινία «Nuovo Cinema Paradiso» – «Σινεμά ο Παράδεισος» – του 1988, σε σκηνοθεσία Giussepe Tornatore. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την ταινία, μπορείτε να δείτε το σχετικό άρθρο.

Nuovo Cinema Paradiso

Ρώμη…σημερινή εποχή…
Ο Salvatore Di Vita, διάσημος Ιταλός σκηνοθέτης, επιστρέφει στο σπίτι του μετά από την επιτυχημένη πρεμιέρα της νέας του ταινίας. Έχει πια νυχτώσει. Στο κρεβάτι του υπνοδωματίου του, μια κοπέλα στριφογυρίζει μισοκοιμισμένη όταν αισθάνεται την παρουσία του.
«Τηλεφώνησε η μητέρα σου», μουρμουρίζει χωρίς να γυρίσει. «Κάποιος πέθανε, είπε. Κάποιος Alfredo»
Στο πρόσωπο του Salvatore, ένα αδιόρατο σφίξιμο – η κοπέλα δεν το βλέπει.
«Τον ήξερες;»
«Ναι…» απαντάει απλά ο Salvatore.»Κοιμήσου»
Με αργούς ρυθμούς, ο άντρας γδύνεται και πέφτει δίπλα στην κοπέλα, με την πλάτη του γυρισμένη. Δεν κλείνει τα μάτια. Κουλουριασμένος σαν μωρό παιδί, με το κεφάλι του ακουμπισμένο στις παλάμες, αφήνεται στις αναμνήσεις και στα φαντάσματα της παιδικής του ηλικίας, στο καμαράκι του προβολατζή πάνω από το σινεμά «Ο Παράδεισος», στα πρώτα του ερωτικά σκιρτήματα, στην οριστικά χαμένη πρώτη του αγάπη.

Με μια τέτοια δυνατή σκηνή αρχίζει το «Nuovo Cinema Paradiso» του Giussepe Tornatore, ένα από τα αριστουργήματα του Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου και σίγουρα η καλύτερη ταινία του σκηνοθέτη. Ξεσηκώνοντας τις αναμνήσεις και τις περιπέτειες της παιδικής του ηλικίας, ο Tornatore μας δίνει μια πανέμορφη ελεγεία στην αθωότητα, στις αναμνήσεις, στον έρωτα και στην φιλία. Ταυτόχρονα, αποτίει φόρο τιμής στην τέχνη του Κινηματογράφου, έτσι όπως αυτή εξελίσσεται μαζί με τον ήρωα : ο Κινηματογράφος μέσα από την παιχνιδιάρικη αθωότητα του πιτσιρικά Toto, μέσα από την χαοτική ψυχολογία του αθεράπευτα ερωτευμένου εφήβου, μέσα από την ώριμη αποτίμηση του παρελθόντος από τον καταξιωμένο πια Salvatore. Επιστρατεύοντας μια λιτή και απέρριτη σκηνοθετική μανιέρα, χωρίς να χάνει στο ελάχιστο τον ρυθμό και την σφιχτοδεμένη αφήγηση, μας ταξιδεύει κι εμάς σ’αυτό το μονοπάτι των αναμνήσεων και των εμπειριών, μαζί με τον πρωταγωνιστή, ως το απαράμιλλης μαεστρίας φινάλε, όπου όλα τα χαμένα φιλιά των παλιών ηρώων του Κινηματογράφου οδηγούν στην κάθαρση και στην τελική λύτρωση.
Δίκαια ο Tornatore σάρωσε κάθε πιθανό και απίθανο ευρωπαϊκό βραβείο, από τις Κάννες ως τα Cezar, και ο φάκελος του Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας δεν θα μπορούσε να γράφει άλλο όνομα.
Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, ο γλυκύτατος και πολύπειρος Phillipe Noiret κλέβει την παράσταση ως Alfredo,στον εκατοστό ρόλο της καριέρας του. Πατρική φιγούρα και επιστήθιος φίλος, ο Alfredo βλέπει στο πρόσωπο του πιτσιρικά που χώνεται στο καμαράκι του μια μοναδική ευκαιρία : έναν γιο και έναν διάδοχο που δεν είχε ποτέ. Όταν τον αποχαιρετά στον σταθμό του τρένου, έφηβο πια, τον τραβά κοντά του και του λέει ψιθυριστά: «Φύγε μακριά! Μην τηλεφωνήσεις, μην γράψεις, μην ενδιαφερθείς. Αν δεν αντέξεις και γυρίσεις, θα σε διώξω. Εδώ πέρα έχει μόνο φαντάσματα, τίποτε άλλο» Μέσα από την δυναμική και το πάθος της φωνής του, κανείς δεν έχει αμφιβολία ότι, αυτό που εκφράζει εκείνη την στιγμή, είναι καθαρή αγάπη.
Ακολουθώντας αποτελεσματικά και με σεβασμό, ο πιτσιρικάς Salvatore Cascio, ο νεαρός Marco Leonardi και ο εμπειρότατος Jacques Perrin ερμηνεύουν τον ρόλο του Salvatore σε τρεις διαφορετικές ηλικίες. Μαζί και η πανέμορφη Agnese Nano στον μικρό αλλά σημαντικότατο ρόλο της Elena.
Στον τεχνικό τομέα, ο τεράστιος Ennio Morricone κλέβει καρδιές με την πανέμορφη μουσική του, ενώ ο καθόλου τυχαίος Blasco Giurato  «ζωγραφίζει» μέσα από τον φακό της κάμερας.

Είναι σπάνιες οι στιγμές που μια ταινία μπορεί να χαρακτηριστεί άφοβα «αριστούργημα». Το «Nuovo Cinema Paradiso» είναι αναμφίβολα μία από αυτές.  Πέρασαν σχεδόν είκοσι τέσσερα χρόνια από τότε. Σκηνοθέτες πέρασαν κι έφυγαν. Ταινίες αποθεώθηκαν και χλευάστηκαν. Όσα όμως χρόνια και να περάσουν, το «Nuovo Cinema Paradiso» θα συνεχίζει να ζει και να συγκινεί, στην κορυφή της λίστας με τις πανέμορφες αυτές στιγμές που αξίζουν όλες να τις ανακαλύψουμε και να τις απολαύσουμε.